ΒΙΡΤΣΟΥΑΛ

Ξύπνησα με τη καρδιά στο στόμα και τον ιδρώτα να τρέχει γάργαρος στο μέτωπο… Το παθαίνω συχνά τελευταία.

Νομίζω πως όλα ξεκίνησαν μετά το ταξίδι στο σπίτι της αδελφής της κοπέλας μου στο Βόλο, όπου για τρείς μέρες εκτέθηκα σε μεγάλες δόσεις τηλεοπτικού κουτσομπολιού και ριάλιτι. Φίλε, μη γελάς, έχουν πεθάνει άνθρωποι με αυτό τον τρόπο…..

Ίσως πάλι να μη φταίει αυτό…. Ίσως…

Σηκώθηκα νωχελικά απ το κρεβάτι και πήγα προς την εξώπορτα, όπου ένας σορός από πολύχρωμους φακέλους με πληθώρα αποστολέων με περίμεναν για άλλη μια μέρα. Έσκυψα γέμισα την αγκαλιά μου από δαύτους και τους πέταξα πάνω στο τραπέζι. Έφτιαξα ένα καφέ στο πόδι και έκατσα να τους διαβάσω.
Μμμμμμμμμ για να δούμε, τράπεζα, τράπεζα, τράπεζα, κατάστημα ηλεκτρικών, είδη αδυνατίσματος, γίνε ιεχωβάς, σώσε ένα παιδί, σώσε ένα πάντα, σώσε το πλανήτη…. Πώς στον πούστο ξέρουν όλοι αυτοί που μένω; Ωπ, και ένα γράμμα κανονικό. Έλα ρε ο Παναγιώτης! Είχα καιρό να δω το Παναγιώτη πράγμα που για μια στιγμή με έκανε να νοιώσω κάπως ενοχικά. Τι γαϊδούρι που είμαι-σκέφτηκα- τόσο καιρό να μη τον πάρω ένα τηλέφωνο. Άνοιξα το γράμμα με λαχτάρα και έβγαλα το περιεχόμενο έξω. -Οι καλύτερες φωτό του 2010- Τι μαλακίες είναι αυτές; Τα βουτάω όλα νευρικά και τα πετάω στα σκουπίδια.

Και τώρα τι; Ας ασχοληθώ με το κήπο μου. Είναι κάτι που συνήθως με ηρεμεί και με χαλαρώνει. Βγήκα έξω και περπάτησα ανάμεσα στα λάχανα τα παντζάρια και τις παραπούλες… προσέχοντας να μη πατήσω καμιά απ τις κουράδες της Κλάρας, της αγελάδας που είχα αποκτήσει πρόσφατα.

Αυτή τη συνήθεια μου την κόλλησε ο Σπύρος. Το κάνει και αυτός καιρό και μου πε πως έχει πολύ πλάκα. Στην αρχή ερχόταν και αυτός και με βοηθούσε, άλλωστε που ήξερα εγώ από αγροκαλλιέργειες αλλά τώρα βέβαια είναι πολύ απασχολημένος με τη δικιά του φάρμα και έχω να τον δω καιρό.

Τα πότισα τα χάιδεψα τους χτένισα τις φυλλωσιές και τους κανάκεψα τους μίσχους. Οργάστηκα με το πόσο έχουν μεγαλώσει και έκλαψα μαζί τους…. ΣΚΑΤΑ.

Ντύθηκα και κατέβηκα στο δρόμο. Τα πράγματα εκεί φαίνονταν κάπως τεταμένα. Κάτι είχε γίνει λέει στην Ιαπωνία. Σεισμός μάλλον διότι οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες. Άλλοι λέγαν πως ήταν οκτώμισι ρίχτερ άλλοι πως ήταν επτά, άλλοι λέγαν για χιλιάδες νεκρούς και άλλοι μιλούσαν για υπερβολές. Άλλοι εκθείαζαν τις σωστές προβλέψεις του αστεροσκοπείου Αθηνών και άλλοι την ψύχραιμη αντίδραση και αυτοσυγκράτηση του εδώ και χρόνια λοβοτομημένου και ευνουχισμένου Ιαπωνικού λαού, ενώ άλλοι το σύνδεσαν με το τέλος του κόσμου και τις προφητείες του παππούλη παίσιου, τα κείμενα του νοστράδαμου και το ημερολόγιο των μάγια,τα παραμύθια του Αισώπου και τις συνταγές της θείας Λένας. Προχώρησα παρακάτω και άκουσα ένα τύπο, του οποίου κανένας δεν γνώριζε το όνομα, να λέει για μία ληστεία στα καμίνια. Καλάσνικοφ σπαστά ελληνικά κουκούλα. Πέντε πυροβολισμοί και ένας τραυματίας ενώ όλη η αστυνομία ήταν στο πόδι και τον αναζητούσε. Κάποιοι λέγαν ότι φταίνε οι μετανάστες άλλοι πως και αυτοί, είναι θύματα της κακούργας κοινωνίας….

Στο πούστο μου και μένα… Άνοιξα το βήμα μου και προσπέρασα. Θα πάω στο Γιάννη να πούμε καμιά κουβέντα. Στο δρόμο βιασμοί, κλοπές, πόλεμοι, τυφώνες και αν και όλα αυτά ακούγονταν κάπως τρομακτικά, για κάποιο λόγο εμένα πια δεν μου έκαναν καμιά εντύπωση.

-Γιάννη. Τι λέει ρε συ;
-Καλά μωρέ. Τώρα ξύπνησα και είμαι ψιλόκομμάτια.
-Τι έκανες ρε χθές;

Τα μάτια του άστραψαν και ξαφνικά σαν να είχε πιεί τριανταεπτά εσπρέσο, άρχισε.

-Μαλάκα, βγήκα με κάτι μουνιά τι να σου λέω. Ρε τις ξέρεις, πηγαίναμε μαζί σχολείο. Ναι ρε, τώρα έχουν γίνει τρελά μωρά. Το κανόνισε η Στέλλα. Θυμάσαι που σου λεγα ότι μιλάγαμε που και που; Α κάτσε κάτσε. Περίμενε να δείς. Όχι κοίτα ρε και πες μου…

Και βγάζει ένα πάκο φωτογραφίες και αρχίζει να τις ανεμίζει στην μούρη μου.

-Να εδώ μιλάμε και εδώ πάμε στο μαγαζί. Εδώ γελάμε και εδώ χορεύουμε, εδώ χορεύουμε και δω γελάμε, εδώ γελάμε και δω γελάμε, εδώ πίνουμε και εδώ χορεύουμε, εδώ αγκαλιαζόμαστε και παίρνουμε πόζα στο φακό, εδώ πίνουμε, εδώ δείχνω στους άλλους το κώλο μου…..

Αυτή η φάση συνεχίστηκε για κανά δεκάλεπτο ώσπου..

-Ρε συ Γιάννη μόλις θυμήθηκα ότι έχω μια δουλίτσα, τα λέμε μετά…

Μπήκα στο αυτοκίνητο και πάτησα τέρμα γκάζι. Ο ήχος από τα λάστιχα που στριγκλίζουν οικείος και ο δρόμος γνωστός. Δεξιά κλειστή στροφή, αριστερή φουρκέτα, λακούβα στα αριστερά, ευθεία. Πήγαινα με κάπου διακόσια χιλιόμετρα την ώρα, όταν τράβηξα το όπλο και άρχισα να πυροβολώ. Μπαμ πρώτη βολή στο στόχο-χα γαμημένοι εξωγήινοι- μπαμ δεύτερη το ίδιο- που νομίζεται θα καταλάβετε το πλανήτη-μπαμ μπαμ μπαμ, τρίτη τέταρτη πέμπτη-όχι όσο είμαι εγώ εδώ για να σας σταματήσω-Μ Π Α Μ. Μια κολώνα σταμάτησε την υπεροπτικά ξέφρενη πορεία μου και αφού η πόρτα του πορτπαγκάζ ακουμπούσε το ψυγείο δεν γινόταν να συνεχίσω… Πήρα τον Τάσο..

-Έλα ρε.
-Έλα.
-Τι λέει;
-Καλά.
-Θες να τα πούμε;
-Μπα… άσε ρε μια άλλη φορά..ίσως.
-Τι έγινε ρε Τάσο; Όλα καλά;
-Ναι ρε καλά…
-Σίγουρα ρε;
-……..

Ο Τάσος είχε κάποια προβλήματα τελευταία. Μου είχε μιλήσει για αυτό πριν κανά χρόνο αλλά δεν το πήρα τότε στα σοβαρά. Κάτι για προστασίες, κάτι για πόλεμο με συμμορίες, κάτι για τη μαφία… ακόμα δεν έχω καταλάβει ακριβώς… Πλέον είχε μπλέξει για τα καλά. Δε μιλούσε πολύ και πολλές φορές τον έπιανες να κοιτάει το τοίχο για ώρες και να μονολογεί. Είχε γίνει άλλος, ούτε η μάνα του δεν τον έβλεπε πια. Α ρε Τάσο!!!

Πήγα στο καφενείο. Τα παιδιά το είχαν ήδη στρώσει έτσι και γώ μπήκα στο ψητό αμέσως, τρία καρό, ρήγας σπαθί, οκτώ κούπα. Φλός χρώμα πάσο. Στην αρχή έπαιζα περιστασιακά, για πλάκα, έτσι για το καλό και για να κάνω παρέα στα παιδιά, όμως τώρα είχα δαγκώσει τη λαμαρίνα για τα καλά και έσπρωχνα κανονικά λεφτά.

-Τα βλέπω…μπα..
-Τα βλέπω…μπα..
-Τα βλέπω…..

Και κει που σιγά σιγά άρχιζα να μη τα βλέπω, γιατί τα λεφτά είχαν γίνει καπνός, ένα δάκτυλο χτύπησε τρείς απανωτές φορές τον ώμο μου. Γύρισα νωχελικά το βλέμμα και είδα. Ναι είδα. Μια εικοσιδιάχρονη δίμετρη ημίγυμνη ξανθιά με προσκαλούσε να κάνουμε παρέα. Μου είπε πως ένοιωθε πολύ μόνη και έρημη σαν τη καλαμιά στο κάμπο και ήθελε να κάνουμε λίγη παρεούλα αυτή εγώ και άλλες δύο φίλες της. Όλες από την Αθήνα. Ναι παρεούλα μαλάκα. Μπα είχα σχέση και αφού τα λεφτά μου είχαν φτάσει στο ναδίρ, τα μάζεψα και έκανα να φύγω. Κοντοστάθηκα στη πόρτα και χαιρέτησα τα παιδιά καθώς και τη Φαίη και τη Γιούλα ενώ αυτές χωρίς να μου δώσουν σημασία συνέχισαν να χαϊδεύουν τα τουρλοτά βυζιά τους.

Βγαίνοντας κοίταξα το σήμα στη γωνιά του δρόμου. Μόνο δύο γραμμές. Πφφφ θα αργήσω να γυρίσω σπίτι-σκέφτηκα. Ξεκίνησα να κάνω ένα βήμα μα κάτι με κρατούσε στο ίδιο σημείο. Με δυσκολία επιχείρησα να κάνω δεύτερο αλλά και πάλι τίποτα. Έκανα να τρέξω… τίποτα. Είχα κολλήσει μπροστά στη πόρτα του καφενείου δύο κλίκ μακριά από το σπίτι.
Και όμως έπρεπε να πάω. Ποιος ξέρει. Είχα φύγει πολύ ώρα και ίσως κάποιος να με ζητούσε ή ακόμα χειρότερα να με χρειαζόταν. Ίσως να είχε μπει κάποιος κρυφά και να χε γράψει τους τοίχους όλο παπαριές. Και ενώ σκεφτόμουν αυτά μια γνώριμη φωνή από τον ουρανό ακούστηκε. –KONTOGE-. Δεν έδωσα σημασία είχα το δικό μου πρόβλημα να ασχοληθώ.-KONTOGE- και κείνη την ώρα κάτι με έκανε να ξεκολλήσω και τσούπ σπίτι. Όλα καλά. Άκου να δείς στο χαλάκι της πόρτας, μαύροι τοίχοι και παντού σκόρπια κάτι άσπρα μπλιμπλιμπλίκια. Αχ τίποτα σα το σπίτι σου!

-KONTOGE-

Η φωνή απ τον ουρανό πάλι με φώναζε. Έκανα να σηκώσω το κεφάλι αλλά ένας τρομερός πόνος χτύπησε το σβέρκο μου. Το κεφάλι άρχισε να σηκώνεται αργά αργά κάνοντας έναν ήχο, όπως μια μουχλιασμένη ξύλινη πόρτα που ανοίγει μετά από αιώνες. Παράλληλα σήκωσα τα μάτια και για πέντε δεύτερα στραβώθηκα από το εκτυφλωτικό φώς, ενώ μια οικεία φιγούρα άρχισε να αχνοφαίνεται.

-KONTOGE πάλι στο ίντερνετ είσαι;
-Αγάπη μου, να δυο λεπτάκια μπήκα να ψάξω για καμιά δουλειά.

ΜΠΑΛΙΤΣΑ

Ω ρε πούστη μου αυτή και αν είναι αρρώστια.

Το κόλλημα με τη μπάλα φίλτατε, είναι χειρότερο από τον «κίτρινο» πυρετό που μαστίζει την Αφρική και τη «μαύρη» πανώλη που θέρισε τους πληθυσμούς της μεσαιωνικής Ευρώπης, μαζί. Χειρότερη από την «πράσινη» μύξα που σχηματίζεται στη μύτη μετά την εισπνοή υαλοβάμβακα, και ακόμα χειρότερη και από το «κόκκινο» απόστημα στο αιδοίο μιας συνταξιοδοτημένης Ταϊλανδέζας πόρνης.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί εάν έχεις ήδη κολλήσει από αυτή την ασθένεια, αυτό που μόλις τώρα είπα, θα το εκλάβεις σαν κάποιο υποχθόνιο, πικρόχολο και σαρκαστικό υπονοούμενο για την αγαπημένη σου Πανάθα, Ολυμπιακάρα ή Αεκάρα. Ίσως να μη μπορείς να συλλάβεις ακριβώς το υπονοούμενο αλλά εσύ, χωρίς να το πολυσκεφτείς, θα θιχτείς, θα νευριάσεις και θα αντιδράσεις σαν μανιασμένος πίθηκος που του πήραν την μπανάνα, κάτι άλλωστε που έχεις συνηθίσει να κάνεις από παιδί, κάθε Κυριακή στο γήπεδο.

Ή πάλι, μπορεί να αντιδράσεις με το ίδιο μένος, απλά και μόνο βλέποντας τις τρείς ομάδες γραμμένες τη μια δίπλα στην άλλη και το χειρότερο, με λάθος σειρά!!!!!!!! και αυτό με τη σειρά του, θα σε οδηγήσει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι είμαι κρυφοπαναθηναικός, αφού εσκεμμένα έγραψα αυτόν πρώτα…….μπλαμπλαμπλαμπλα

Όπα, όπα. Αρχίζω να σκέφτομαι σαν και σένα με μου ‘ρχεται ζαλάδα. Κάπου εδώ να ξεκαθαρίσω πως δεν προτιμώ καμία ομάδα….τις φτύνω και τις χύνω στα μούτρα όλες το ίδιο.

Εξαρχής πρέπει να κατανοήσουμε ότι, αυτό που πρωτίστως οδηγεί κάποιον στο να γίνει μια Χ ομάδα είναι η ανάγκη που νοιώθει βαθιά μέσα του, να ανήκει κάπου. Και πίστεψέ με, δεν σου την έδωσε ο καλός θεούλης. Πρέπει λοιπόν, να πάμε παλιά πίσω στα χρόνια όπου έζησε ο μακρινός σας ξάδερφος, ο Χόμο-σάπιενς για να δούμε πως προέκυψε.

Ντριν ντριν ντριν…. Αρχίζει το μάθημα, όλα τα παιδάκια να καθίσουν στις θέσεις τους και να βγάλουν το σκασμό. Ευχαριστώ.

Στην εποχή εκείνη τα πράγματα ήταν δύσκολα. Αυτό που κυριαρχούσε στο τοπίο ήταν αίμα, νύχια, σκατά και τρίχες.
Εάν ήσουν άντρας και έπρεπε να θρέψεις την οικογένεια, την είχες κάνει από κούπες. Γιατί τότε δεν πήγαινες απέναντι στο σουπερ μάρκετ, όπως κάνεις σήμερα. Όχι φίλε μου, έπρεπε πρωινιάτικα να τρέχεις μες στο δάσος να βρεις κάτι να σκοτώσεις γιατί αλλιώς, θα βρισκόσουν μια μέρα τα ανάσκελα με τα πόδια πάνω, όπως οι κατσαρίδες. Και το δάσος δεν ήταν το πάρκο Χαϊδαρίου με ρυάκια να τρέχουν, μπαρμπάδες να βγάζουν το σκύλο τους να χέσει και αστέγους στα παγκάκια. Εκεί ζούσαν κάτι μοχθηρά και αιμοβόρα πλάσματα με κοφτερά δόντια και ύψος πάνω από τρία μέτρα, που περίμεναν πως και πώς να σε καταβροχθίσουν. Άσε που και αυτό που θα κυνήγαγες εν τέλει για να φας, σου έριχνε εφτά κεφάλια. Έτσι για να μην εκλείψει ο χόμο όπως έκαναν πριν από αυτόν, τόσα και τόσα είδη, αναγκάστηκε να κάνει παρέα με άλλους βρωμιάρηδες και αντιπαθητικούς χόμο και να σχηματίσει ομάδες, ώστε πρώτον να μπορεί πιο εύκολα με τη βοήθεια των άλλων να πιάνει τα θηράματά του αλλά και στην περίπτωση που κάποιο θηρίο του την έπεφτε, να έχει σε κάποιον να βάλει τρικλοποδιά, ώστε αυτός να μπορεί να τρέξει και να τη γλυτώσει. Έτσι πάντα κάποιος γύρναγε στη σπηλιά με το πολυπόθητο κυνήγι. Όσο μεγαλύτερη και ισχυρότερη ήταν η χομομάδα σου τόσο μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά ένοιωθες για το μέλλον και τόσο αυξάνονταν οι πιθανότητες επιβίωσης για σένα και την πρωτόγονη και σιχαμερή φαμίλια σου.
Τώρα εάν ήσουν γυναίκα, έκανες σχεδόν ότι και σήμερα. Δηλαδή απολύτως τίποτα το σπουδαίο….

Την σήμερον ημέρα την χομομάδα έχει αντικαταστήσει η αθλητική ομάδα. Αυτό βέβαια δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Κοιτάζοντας τις δύο ομάδες θα αναγνωρίσεις πολλά κοινά γνωρίσματα, αφού η πολιτιστική κληρονομιά που άφησε ο χόμο είναι ορατή σε κάθε έκφανση της οπαδικής κουλτούρας. Από τα πανέξυπνα συνθήματα-ιαχές, στα οποία φιγουράρουν λέξεις όπως ντου, ξύλο, πούτσα, τάφος, γαμήσι, λαγός (λέξεις κλειδιά και στη ζωή του χόμο), από τις χιλιοχαρακωμένες και μελανιασμένες μούρες των οπαδών έως τις τοιχογραφίες με παραδοσιακά θέματα όπως το κυνήγι, οι λαγοί, τα ψάρια(γαύροι), οι κότες και άλλα....Σημαντική διαφορά είναι ότι ο χόμο για να ανήκει στη ομάδα, του γινόταν ο κώλος ταμπούρλο ενώ σήμερα το μόνο που χρειάζεται είναι να μιλάς για αυτή στο πρώτο πληθυντικό. Παράδειγμα για τους αγράμματους π.χ. το «η Χ ομάδα κέρδισε» γίνεται «εμείς κερδίσαμε» και ούτω καθ’ εξής. Και ξαφνικά φαντασιώνεσαι πως είσαι επίτιμο μέλος της ομάδας και γυρνάς στα καφενεία περήφανος για τα κατορθώματα και την μεγάλη της ιστορία και μιλάς με τόση λεπτομέρεια και σιγουριά για πράγματα που έγιναν πριν καλά καλά γεννηθείς κάνοντας τους άλλους να πιστεύουν πως στην προηγούμενη ζωή, ήσουν «κοράκι».

Για την επιλογή ομάδας υπεύθυνος είναι, το πρώτο πρότυπο ενός αγοριού, ο μπαμπάς. Ο κλασσικός μεροκαματιάρης φουκαράς που παλεύει αγχωμένος μια ζωή για να τα βγάλει πέρα.
Στα παιδικά σου μάτια όμως φαντάζει πολύ διαφορετικός. Για σένα ο μπαμπάς είναι το Α αρσενικό, ο βράχος να ακουμπήσεις, ο βασιλιάς της ζούγκλας, ο στιβεν σιγκαλ του σαλονιού, δεν φοβάται, δεν νοιώθει πόνο, δεν ξέρει τι σημαίνει λύπη, δεν κάνει λάθη. Έχει τη λύση για το κάθε τι στο τσεπάκι. Και δίπλα σε αυτόν, σαν μικρός μαθητευόμενος μάγος, εσύ θα μάθαινες τους τρόπους για να γίνεις κάποια μέρα άντρας. Έτσι, μαζί με το, ποιος κάνει κουμάντο, το πουτάνα που σου έμαθε να λες μικρός στην γιαγιά για να γελάει, εκείνη την ηλίθια σοφιστία με το πουλί και την υπογραφή, το να κατουράς όρθιος και να μετράς μέχρι το δέκα μονοκοπανιά με ένα ρέψιμο, σου έμαθε και αυτό. Ότι πρέπει να είσαι και μια ομάδα. Και τι ομάδα ήταν ο μπαμπάς; Το πιθανότερο είναι ότι υποστήριζε την ίδια ομάδα με σένα. Κοίτα να δεις σύμπτωσης…..
Βέβαια υπάρχει και μία μερίδα που ξέφυγε από την ομάδα του μπαμπά. Το φαινόμενο, γνωστό ως «θα δεις μπαμπά», συμβαίνει όταν ο μπαμπάς, για κάποιο λόγο, μπει στην μικροσκοπική παιδική μαύρη λίστα σου. Ίσως γιατί δεν σου πήρε μια φορά αυτοκόλλητα πανίνι ή τα φοφίκο, ίσως γιατί δεν σε άφηνε να παίζεις σε μια μέρα, πάνω από δέκα φορές το καχεκτικό ροδαλό μπιζέλι που είχες (και έχεις) για πέος, ίσως γιατί στην τελική ήθελες δέκα στρώσης ξύλο παραπάνω, ώστε να μη γίνεις αυτό το κακομαθημένο εγωκεντρικό κωλόπαιδο που ήσουν; Πάντως εσύ για να τον εκδικηθείς και να του κάνεις τα μούτρα κρέας, επέλεξες να γίνεις….μια άλλη ομάδα! Φαταλιτι…..γιεεεε.

Πάμε τώρα σε πιο πρακτικά και απτά θέματα. Για να θεωρείσαι ένας αξιοπρεπής οπαδός μιας Χ ομάδας και να μπορείς να σταθείς ευπρεπώς, σε μια αναλόγου περιεχομένου συζήτηση μέχρι αναπόφευκτα να καταλήξει σε τσαμπουκά, θα πρέπει να ξέρεις τουλάχιστον αυτά. Όλη την αθλητική κυριακή απ έξω, το σκορ σε κάθε παιχνίδι τα τελευταία τριάντα χρόνια, όλα τα οικονομικά μεγέθη της ομάδας (από κόστος των μεταγραφών μέχρι το ημερομίσθιο του κηπουρού), ποιος κάνει και ποιος όχι για κάθε θέση, ποια είναι η σωστή εντεκάδα σε κάθε παιχνίδι αλλά και τι νούμερο παπούτσια φοράνε, πόσους πόντους τον έχει ο φορ, αλλά και ποιο είναι το ζώδιο του σέντερ μπάκ. Πράγματα τα οποία ομολογουμένως, δεν είναι εύκολο να μάθεις. Απαιτούν προσήλωση μελέτη και σπουδή.

Όμως ηθελημένα παραβλέπεις ότι στην ομάδα σου οι παίχτες αλλάζουν με την συχνότητα που αλλάζει το χαρτί υγείας σε επιδημία γαστρεντερίτιδας, ο προπονητής την κοπανά κατατρεγμένος κάθε φορά που η ομάδα χάνει με διαφορά τεσσάρων γκολ, ο πρόεδρος την πουλάει για πλάκα όταν ξεπλύνει το μαύρο χρήμα, ο φυσιοθεραπευτής είναι γκέι και οι μαζορέτες, (με τις οποίες αξίζει να ασχοληθείς), δεν θα σου κάτσουν ΠΟΤΕ. Τι απομένει, λοιπόν; Ένα έμβλημα, ένα όνομα και η μαλακία στο κεφάλι σου. Μαλακία η οποία είναι αρκετή για να γεμίσει τις τσέπες όλων αυτών των γυφτόσκυλων, μέχρι τα μπούνια. Παρόλα αυτά εσύ, βρίσκεις πως οι κακόμοιροι χρειάζονται την υπεράσπισή σου και σε κάθε ευκαιρία ρίχνεις και ένα μπουνοκλωτσίδι, για να υπερασπίσεις την τιμή της πολυαγαπημένης σου Λεδης Μάριον. Τι ιππότης θεέ μου!

Ή το κάνεις για να ξεσπάσεις τον ηθικά βιασμένο ψυχικό σου κόσμο, ένεκα ότι η ζωή δεν σε θέλει, ο θεός σε μισεί και η μαμά αγαπούσε τον αδερφό σου ενώ εσένα σ είχε στο φτύσιμο; Δε ξέρω μπερδεύτηκα…

Και θα μου πεις εσύ τώρα υπαναχωρώντας και βάζοντας για λίγο στον κώλο σου την οπαδική σου υπερηφάνεια, « Μα ρε συ, το ποδόσφαιρο είναι θέαμα».

Και θα σου πω εγώ, τα αρχίδια μου κουνιούνται σε ρυθμό λακουκαράτσα.

Άκου μαν. Αυτό να το καταλάβω αν παρακολουθούσες κάποια αξιόλογη ομάδα του εξωτερικού. Ομάδα που αποτελείτε από παίχτες που τριπλάρουν το τόπι όπως ο παπατζής τη τράπουλα, ζογκλάρουν το κορμί σε μεταφυσικές στάσεις και ψυχανεμίζονται τη φάση ένα τέταρτο πριν γίνει, προπονητή αρχιδάτο που στην δύσκολη στιγμή σου καταστρώνει σχεδιάρα, ικανή να μετατρέψει το μίσος βόρειας και νότιας Κορέας σε αχαλίνωτη σχιστομάτικη παρτούζα και καπάκι, με δύο αλλαγές στο κέντρο, σου βγάζει και την ευρώπη απ τη κρίση. Οκ;

Στα λεπτά που έχω κάτσει εγώ να παρακολουθήσω αγώνα σουπερ λιγκ, (πριν πέσω σε παρατεταμένο ναρκοληπτικό κόμμα), θυμάμαι ένα μάτσο αποτυχημένους παλιάτσους, άλλοι ξεπατικώνοντας κασκαντερίστικες κωλοτούμπες από ταινία τσάκι τσάν,(που δεν σ ακουμπάει καν ο άλλος, αλλά κάνεις λες και σε χτυπάνε χίλια βολτ) να προσπαθούν τεχνηέντως να αποσπάσουν κάποιο ευνοϊκό σφύριγμα από τον άρχων του αγώνα, ακόμα και αν αυτό ήταν για τη λήξη του ημιχρόνου, άλλοι να ψωλοβροντάνε δεξιά και αριστερά και άλλοι να προσπαθούν να προχωρήσουν δέκα μέτρα, πριν πατήσουν τη μπάλα και πέσουν. Φοβερή εντύπωση μου έκανε όταν κάποια στιγμή κατάφεραν να κρατήσουν τη μπάλα εντός αγώνα για πάνω από δυόμιση λεπτά. Καλά μπορεί να ήταν και δύο, μην υπερβάλω κιόλα.

Αυτό είναι το θέαμα που βλέπεις.


Άρτος και θέαμα φίλε μου σε φτηνή κινέζικη απομίμηση. Κάποτε στο Κολοσέο, τώρα πια στο γήπεδο. Ξόβεργα γνωστή εδώ και σαραντεκατό χρόνια. Αν ήμουν εσύ, το μόνο σύνθημα που θα φώναζα στο γήπεδο με όλη μου τη δύναμη, θα ήταν αυτό:


ΑΜΟΛΥΣΤΕ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ….ΑΜΟΛΥΣΤΕ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ….

και μετά θα γύριζα σπίτι να παίξω κανα ΠΡΟ!

Υ.Γ. Και ένα αφιερωμένο...
http://www.youtube.com/watch?v=luNCD1fti0A&feature=related

ΞΟΒΕΡΓΑ

Έχετε παρατηρήσει ποτέ τους ανθρώπους όταν μιλάνε; Ντάξει, καταλαβαίνω ότι για κάποιους από σας μια τέτοια πράξη φαντάζει τελείως παράλογη, αλλά αλήθεια αν κάτσεις ποτέ και τους ακούσεις, χωρίς να σκέπτεσαι παράλληλα το μακρύ και το κοντό σου, μπορείς να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα για αυτούς. Παραδείγματος χάριν τελευταία έχω παρατηρήσει πως έχουν την τάση να δίνουν μεγάλη σημασία σε πράγματα, τα οποία εάν τα κοιτάξεις από ουδέτερη σκοπιά, είναι πραγματικά για τον πούτσο! Συνηθίζουν να ταυτίζουν τον εαυτό τους και όλοι τους την ύπαρξη, με κάτι ανούσια και τελείως καθυστερημένα πράγματα-καταστάσεις στα οποία δίνουν βιβλικές διαστάσεις λες και είναι τα μόνα που υπάρχουν στη ζωή. Ναι, έτσι είναι όπως στα λέω. Διαλέγουν ή υποσυνείδητα καταπιάνονται με μια είδους μαλακία, ενημερώνονται συστηματικά, μαθαίνοντας τα πάντα για αυτήν, και ως δια μαγείας αυτοανακηρύσσονται ειδήμονες στο θέμα, έτοιμοι να δώσουν παιδαγωγική καρπαζιά σε κάθε ανυποψίαστο και αδαή περαστικό που θα συναντήσουν μπροστά τους. Τον ίδιο ρόλο επίσης μπορεί να παίξει και κάποια εμπειρία που τους στιγμάτισε στη ζωή τους, χωρίς απαραίτητα να ήταν κάτι άξιο λόγου. Σχεδόν πάντα, είναι κάτι που ο κοινός νους, θα διέγραφε επί τόπου μετά το πέρας του γεγονότος, ή θα ξεχνούσε ηθελημένα για να κάνει χώρο στο μυαλό, για κάτι πιο ουσιώδες και ενδιαφέρων, που συνήθως προκύπτει μετά από δύο δευτερόλεπτα.

Συνήθως αυτό που χρειάζεται για να πυροδοτήσει το αέναο παραλήρημα τους είναι μια λέξη-κλειδί. Μια λέξη που έχει κατά κάποιο τρόπο να κάνει με το αντικείμενο του κολλημένου φίλου μας. Δεν χρειάζεται καν να τον ρωτήσεις, δεν χρειάζεται καν να έρθει η συζήτηση στο θέμα. Μόλις ακούσει την λέξη-κλειδί, ο κολλημένος φίλος μας, ευθύς θα αδράξει την ευκαιρία και θα σου αραδιάσει ένα σκασμό γεγονότα και αναλύσεις που δεν ήθελες ποτέ να ακούσεις, ή την προσωπική του ιστορία-βίωμα, που καταλήγει πάντα στο πόσο γαμάτος, ιδιαίτερος και ξεχωριστός είναι.……

Συνήθως η φάση πάει κάπως έτσι: Είσαι με φίλους σε ουδέτερο χώρο της επιλογής σου. Μια χαλαρή και παρεΐστικη διάθεση πλανάτε στον αέρα, με τις συζητήσεις να εναλλάσσονται αβίαστα, και την θεματολογία να διαδέχεται η μία την άλλη. Απ το ποιος σκότωσε τον Κένεντι, στις κοσμοσφαίρες του Λιακόπουλου και από κει καπάκι στα ορφανά παιδιά της Γκάμπια. Αυτός, κάθεται αδιάφορος και απαθής σε μια μεριά του δωματίου, χωρίς να δίνει σημασία στην υπόλοιπη παρέα. Για πολύ ώρα σου δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ακούσει χριστό από ότι έχει ειπωθεί και ότι γενικά είναι στον κόσμο του.

Τι έπαθες λεβέντη μου και είσαι σκεπτικός; Ποιος σε πείραξε να του γαμήσω το μουνί που τον γλίστραγε; Αν είναι αυτό που σκέφτεσαι, πλανάσαι οικτρά.

Ο κολλημένος, με τα αρχέγονα ένστικτα του κυνηγού σε εγρήγορση, απλά κάθεται, χωρίς να κινεί τις υποψίες, παραμονεύοντας τα ανυποψίαστα θύματά του.
Και κει που έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι πως κάτι δεν πάει καλά με τούτο δω το λακέ, ακούγεται η λέξη-κλειδί.
ΝΤΑΝ-ΝΤΑΝ. Κεραυνός εν αιθρία. Το θηρίο ξυπνά. Πριν ανοίξει καν το στόμα του, η γλώσσα του σώματος προμηνύει για το τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Ανασκουμπώνεται, σηκώνεται πιο ψηλά στην θέση του και γέρνει μπροστά το σώμα του, παίρνοντας θέση μάχης. Η έκφραση χρυσόψαρου που είχε υιοθετήσει τα τελευταία σαρανταπέντε λεπτά αλλάζει με το βλέμμα πλέον να σπινθηρίζει και λαμποκοπά λες και τον καλεί ο Λάινο με το ξίφος των ιονών. Οι κινήσεις των χεριών, έντονες και νευρικές. Είναι πλέων το επίκεντρο του κόσμου και για αυτών ο κόσμος, έχει μετατραπεί στο κακομαθημένο τσογλάνι που ήρθε η ώρα επιτέλους να τα ακούσει. Το μικροσκοπικό, προσωπικό κουτάκι της Πανδώρας που έχει στο κεφάλι του, έχει ανοίξει πια για τα καλά και από κει βγαίνουν με φόρα, τσιρίζοντας και ουρλιάζοντας σαν τα παιδία του νηπιαγωγείου μόλις χτυπήσει το κουδούνι, όλα τα δεινά που μετά βίας συγκρατούσε τόση ώρα.

Φίλε μου μετά από αυτό δεν σου μένουν και πολλά να κάνεις. Η πιο σοφή επιλογή είναι να συνεννοηθείς με τους άλλους ώστε να τρέξετε ταυτόχρονα μακριά χωρίς στιγμή να γυρίσεις το βλέμμα πίσω. Μην ανησυχείς για αυτόν. Το πιθανότερο είναι να τον βρεις την άλλη μέρα, κουλουριασμένο σε μια γωνιά λίγο παραπέρα, ανάμεσα σε σκατά και κατουρά, και αφού έχει ξεθυμάνει μιλώντας όλο το βράδυ, να σε κοιτάει σαστισμένος χωρίς να θυμάται τίποτα.

Εάν το να σηκωθείς να φύγεις, σου φαίνεται κάπως παρατραβηγμένο, γιατί αντιβαίνει στο σαβουάρ-βίβρ που εφαρμόζεις κατά γράμμα από παιδί-μη χέσω, τότε την έκατσες την βάρκα.
Όσο και να προσπαθείς να αλλάξεις συζήτηση, όσο και να ξεροβήχεις, να ανακάθεσαι στην καρέκλα σου και να κοιτάς το ρολόι σου νευρικά προσπαθώντας να του δώσεις να καταλάβει πως κανένας δεν ενδιαφέρεται για αυτά που λέει και ότι πρέπει επιτέλους να το βουλώσει, κανείς δεν πρόκειται να σε λυπηθεί. Ο ευγενικός και καλοσυνάτος Γιαννάκης που γνώριζες, έχει πιο μεταμορφωθεί σε ένα άψυχο και αιμοδιψές βαμπίρ που ούτε καν σε θυμάται, και δεν θα σταματήσει να μιλάει, εάν δεν σοδομίσει πρώτα ολοκληρωτικά, τα τρυφερά και παρθένα αυτάκια σου.

Θυμάμαι, πίσω στο σχολείο, κάποιες σπάνιες φορές που ο καθηγητής ξεχνούσε το μάθημα και για κάποιο ανεξήγητο λόγο έπαιρνε μια διασκεδαστική και ανάλαφρη διάθεση, που σταδιακά μετουσιωνόταν σε χαλαρή κουβεντούλα και καλαμπούρι με την τάξη. Έλεγε καμιά αστεία ιστορία που θυμόταν απ τα νιάτα του, κανένα κρύο ανέκδοτο που άκουσε στο γραφείο των δασκάλων ή σου μιλούσε σαν πατέρας προς γιό για αυτό το δύσκολο αλλά γλυκόπιοτο ποτήρι που λέγεται ζωή. Και ξαφνικά, για μια στιγμή άρχιζες να τον βλέπεις σαν πραγματικό άνθρωπο, με ψυχή και όχι σαν αυτό το σαδιστικό σκυλί της κολάσεως, που ήθελε να μπει μέσα στο μυαλό σου, να σου ξεριζώσει ότι αθώο και αληθινό σου είχε απομείνει και να στο γεμίσει με ένα κάρο παπαριές, για τις οποίες ούτε ο ίδιος έδινε δεκάρα. Και κεί που όλα κυλούσαν ωραία και καλά, με τον δείκτη του ρολογιού να πλησιάζει όλο και πιο πολύ στο διάλειμμα και το μάθημα αργά αλλά σταθερά να χάνετε, ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ. (Φωνή που βγαίνει από κοπέλα, με χρόνια ρινίτηδα και υπερτροφικά κρεατάκια. Την πνιχτή φωνή επιδεινώνουν ακόμα παραπάνω, τα δύο κιλών ματομπούκαλα που αναπαύονται στην άκρη της μύτης της)

«Κύριε, την εργασία στην Ιστορία που μας είπατε να φέρουμε σήμερα, πού να την αφήσω;»

Για τον καθηγητή η λέξη Ιστορία είναι η λέξη-κλειδί. Και να που όλα τελειώνουν όσο γρήγορα είχαν αρχίσει, με το καθηγητή να επανέρχεται φουριόζος στο γαμημένο μάθημα της Ιστορία, μιλώντας και μιλώντας και μιλώντας, έχοντας κόψει μια για πάντα την εύθραυστη κλωστή που ενώνει τον ομιλητή με το ακροατήριο. Και την πουτάνα τη Μαρία να χασκογελάει συνωμοτικά πίσω από τα υπερμεγέθοι γυαλιά της, αφού πρώτον μας είχε γάμησε τη ψυχολογία ( γιατί ήταν μια ανέραστη, γλυώδη σαύρα) αλλά και που ήταν η μόνη μέσα στην τάξη, που είχε φέρει την εργασία. Και το μόνο που σκέπτεσαι εκείνη τη στιγμή είναι……. πότε θα τελειώσειιιιιιιι…..


Καλά τώρα βέβαια, μου έχουν λείψει όλα αυτά και δεν τα σκέπτομαι πια με αυτό τον τρόπο. Αλλά τότε έτσι ένοιωθα. Επίσης μου έχει λείψει και η Μαρία.

Μαρία εύχομαι κάποια μέρα, ο καλός θεούλης να σε φέρει μπροστά στο δρόμο μου ξανά……και να είμαι με το αμάξι.

Τα θέματα με τα οποία μπορεί να καταπιαστεί ο κολλημένος είναι πολλά και ποικίλουν. Κοινός παράγοντας για όλα, είναι το πόσο για τον πούτσο είναι.
Ας δώσω μερικά παραδείγματα προς αποφυγή:

Μπάλα.
Γαμήσια.
Στρατός.
Πολιτική.
Βραδινή έξοδο σε ιν μαγαζιά.
Κάποια πρόσκαιρη μόδα, με εναλλακτικό χαρακτήρα.( βλέπε: χορτοφαγία, ποδηλασία, ορειβασία, χόκεϊ επί της θαλάσσης….)
Γκάτσετ.
Αμάξια.
Ξύλο.

Υπόσχομαι, εν ευθέτω χρόνο, να επανέλθω στο θέμα αναλυτικά για κάποιες από αυτές τις κατηγορίες. Μέχρι τότε, προσοχή στις λέξεις-κλειδιά που μπορούν να πυροδοτήσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχοσύνθεση σου, αλλά το κυριότερο προσοχή στις ξόβεργες, γιατί χωρίς να το καταλάβεις, μια μέρα μπορεί και συ να βρεθείς κολλημένος.

Σι για….

ΤΙ ΚΑΙ ΒΙ

Καθώς εσείς συνεχίζατε τις ανούσιες και ανιαρές ζωές σας, σε κάποιο σκοτεινό δυάρι των νοτίων προαστίων, εγώ διεξήγαγα ένα πείραμα. Ένα πείραμα που θα έκρινε πολλά. Ένα πείραμα στο οποίο το παραμικρό λάθος θα είχε ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα, που μπροστά τους, η Χιροσίμα το Ναγκασάκι και το Τσέρνομπιλ μαζί, θα φάνταζαν αποκριάτικη στρακαστρούκα.
Έτσι καβατζώθηκα με όλα τα κατάλληλα μέσα προστασίας, ώστε στην ακραία και μοναδική περίπτωση που θα έκανα κάποιο « λάθος », να μπορώ να καθίσω ασφαλής πάνω σε ένα λόφο, και να γελάω δυνατά βλέποντας όλους εσάς να βράζεται στο ζουμί σας, χωρίς να ξέρετε από πού σας ήρθε.

Παρεμπίπτοντος, για κάποιο ακατανόητο λόγο, μου είναι αδύνατο να κατανοήσω την αινιγματική φράση «κάνεις λάθος» που έχω ακούσει από κάτι τσογλάνια…..τρείς φορές στη ζωή μου. Τέλος πάντων αυτό είναι κάτι που στην προκειμένη περίπτωση σου βγήκε σε καλό γι αυτό σκάσε και διάβαζε.

Κάθισα με αγωνία στην πολυθρόνα πίσω από το αλεξίσφαιρο πλέξι-γκλάς, έπιασα το τηλεχειριστήριο( για λόγους ασφαλείας έπρεπε να βρίσκομαι σε απόσταση πέντε μέτρων από το υποκείμενο) και πάτησα το κόκκινο κουμπί. Ένας τσιριχτός ηλεκτρονικός ήχος, που παγώνει το αίμα, ακούστηκε και για ένα μακρόσυρτο δευτερόλεπτο δεν έγινε τίποτα…..και ξαφνικά φώς.

Ναι. Τα είχα καταφέρει. Άνοιξα την τηλεόραση….ΜΕΣΗΜΕΡΙ!!!

Για όσους δεν κατανοούν την επικινδυνότητα που έχει μια τέτοια ενέργεια για την ανθρώπινη ζωή….. δεν υπάρχει σωτηρία! Είστε ήδη διανοητικά ανάπηροι και το μόνο που σας απομένει είναι ένα τελετουργικό χαρακίρι αλά σαμουράι.
Σ αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω τα παιδιά και τους γέροντες με αναπνευστικά προβλήματα να απομακρυνθούν από αυτό το μπλόγκ, στριγκλίζοντας. Οι σκηνές που θα ακολουθήσουν δεν είναι καθόλου ευχάριστες και βιάζουν κατ εξακολούθησην την ανθρώπινη ψυχή, απ τον κώλο. Επίσης ο γραφών, δεν φέρει καμία ευθύνη για απαγχονισμούς, επιληπτικά σοκ και όργια με πρόβατα, που τυχών σημειωθούν μετά την ανάγνωση αυτού του ποστ.

Η κατάσταση έδειχνε σταθερή και ελεγχόμενη. Λετς προσίντ….
Το κέντρο της οθόνης στολίζουν μια ξανθιά υστερικιά λάμια και ένας ξυρισμένος τσιτσιφιόγκος, ντυμένοι με διάφορα ρετάλια από πορτατίφ, μπομπονιέρα και ανοξείδωτο συρματάκι του σκότς μπράιτ, να τσιρίζουν και να γελάνε σαν τραγιά, επιδεικνύοντας την ροδαλή αρχοντομουτσουνάρα τους κάνοντας χειλάκια, ματάκια και άλλα τέτοια γλυκούλικα στην κάμερα.
-Όλοι μαζί, ανοίγουμε την σακουλίτσα και ξερνάμε με πάταγο.-
Μέχρι που κάποια στιγμή ανακοινώνουν πως θα δούμε ένα βίντεο, που είναι και από τα αγαπημένα τους λέει. -Οκει, κάτι καλό θα είναι-. Το βίντεο ξεκινά και βλέπω έναν αδιευκρίνιστου φύλου μποντιμπιλντερά, με φωσφοριζέ δόντια εν ονόματι Αλέξανδρος, να λέει πως « οι εύηχες λέξεις είναι αυτές που όταν τις λες δεν σε κάνουν να βήχεις» και να δίνει τρανταχτά παραδείγματα κάνοντας ήχους όπως τρούλουλου, τρούλιλι, πούτουρουλου. «Να είδες αυτά είναι εύηχα».-Αλήθεια δεν κάνω πλάκα, αυτό είπε-

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, κατά κάποιο ειρωνικό τρόπο το όνομα Αλέξανδρος του ταιριάζει γάντι, αφού και αυτό αναφέρεται σε άντρα, χωρίς όμως να είναι στη κυριολεξία.

Επίσης…Ποιός πάνσοφος διδάσκαλος, κάτοχος των μυστικιστικών και απόκρυφων γνώσεων της Ινδίας, είχε το θάρρος και την υπομονή να μάθει στον Αλέξανδρο να βάζει γραμματάκια σε σειρά και να σχηματίζει λέξεις; Ρισπέκτ….

NEΕΕΕXT πλιζ…..

Αξίζει να το δεις. -Άντε να δω-.
Μπλε βαντάικ για φόντο, μεγάλο βίντεο γουόλ για προβολή οικογενειακών βίντεο! Πιο μπροστά, σε άσπρους καναπέδες ικεα, κάθονται μια γνωστή (και μη εξαιρετέα) εξομολογήστρα, σύζυγος γλοιώδη δημοσιογραφίσκου και μια…. άλλη, να λέει το πόνο της λέει, γιατί την άφησε η μητέρα της μικρή λέει, και από τότε δεν την έχει ξαναδεί λέει και έτσι δεν γαμήθηκε με κανένα λέει…..-που δεν είχε σπόρ αμάξι και εφτά πιστωτικές κάρτες, λέω-. Και η άλλη η μαμούχαλη να την ακούει με τέτοια προσήλωση και ενδιαφέρων, λες και της έλεγε τους αριθμούς του τζόκερ, κάνοντας επαναλαμβανόμενα ΑΧΑ, και ΝΑΙ, συνοδευόμενα από συγκαταβατικό κούνημα του κεφαλιού (νομίζω η σειρά ήταν δύο αχα, ένα ναι ή κάτι τέτοιο).
Ρε μαλάκα τι μου λες τώρα; Ότι αυτή η πουτάνα με σύνδρομο επιδειξία, περίμενε να γίνει 22 χρονών, ένα και ογδόντα ύψος, να φουσκώσει τέσσερα νούμερα τα βυζιά της, για να βγει ημίγυμνη στην τηλεόραση να ψάξει για τη μάνα της; ΦΑΚ ΟΦ. Ή, μάλλον θα ήταν τότε που ο αυτιστικός κοκκινοκώλης ουρακοτάγκος, έλυσε το επισιτιστικό πρόβλημα της Αφρικής.

Ένοιωθα την καρδιά μου στα μελίγγια. Η μεγάλη πίεση είχε φτάσει στο δεκαεννιά, ενώ η μικρή….είχε γίνει πια ολόκληρη κοπέλα. Για να προλάβω το εγκεφαλικό μπουκώθηκα με οκτώ σκελίδες σκόρδο και άρχισα να τις μασάω νευρικά.

Αλλάζω κανάλι στα καπάκια. Μμμμ, τι έχουμε εδώ; Μάλιστα…Παρατράγουδα. Από το τίτλο αμέσως καταλαβαίνεις ότι είναι για τον πούτσο, έτσι και αυτοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να το παίξουν σοβαροί.
Το ρόλο της οικοδέσποινας, οικειοποιείτε μια ξανθιά, εύστροφη κοντή, με μόνιμη περίοδο. Για κοινό, άτομα που έχουν πατήσει τα εβδομήντα…..πριν είκοσι χρόνια, και στην πλειοψηφία τους, έχουν αρνητικό άι κιού. Το θέμα που καταπιάνονται, κάτι ζαβοί, καλτ καλλιτέχνες τις πούτσας, ντυμένοι λες και βγήκαν από τσίρκο, να κουνιούνται και να χοροπηδάνε από δω και από κει, προσπαθώντας να πείσουν τον εαυτό τους ότι θυμούνται το τραγούδι τους, που παίζει πλειμπάκ.
Οκει κοίτα γλυκιά μου. Αν θες να κάνεις κάποιο καλό σε αυτούς τους ανθρώπους αλλά και στην ανθρωπότητα όλη, κάνε το εξής. Αφού τους αφήσεις να πουν το ποιηματάκι που τους έγραψε ο Καρβέλας, δώστους λίγο σαλαμάκι, χάιδεψε τους για λίγο την κοιλίτσα και ενώ κουνάνε την ουρά τους χαρωπά, πυροβόλα τους ανάμεσα στα μάτια. Ξέρω είναι σκληρό, αλλά το κάνεις για το καλό τους.

Ωχ! Από την άλλη άκρη του ίντερνετ ακούω ήδη τις φωνές της ηθικής να λένε πως δεν φταίνε αυτοί, η ζωή τους τα έφερε έτσι, ότι αυτοί είναι τα θύματα και άλλα τέτοια πιασιάρικα. Μη με παίρνετε στραβά, μη σας πάρει ο διάλος. Έχω ( όπως πάντα) απόλυτο δίκαιο και θα σας το αποδείξω.
Λοιπόν. Σκεφτείτε τη πορεία ενός καλλιτέχνη. Ξεκινάει άσημος αλλά εμπνευσμένος νεανίας και εξελίσσετε με τα χρόνια, βελτιώνοντας τη τεχνική του, μαθαίνοντας τις αδυναμίες του, γνωρίζοντας τα πλεονεκτήματα του, διορθώνοντας τα λάθη του, ώσπου μια μέρα, φτάνει στην καλλιτεχνική του ωρίμανση, όπου και μεγαλουργεί. Γίνεται διάσημος, παίρνει ναρκωτικά, πηδάει μοντέλα και συλλαμβάνεται από τους μπάτσους κάθε δεύτερη Τετάρτη, αφού συνηθίζει να οδηγεί το ιταλικό του αμάξι με πεντακόσια χιλιόμετρα, πίνοντας ένα μείγμα από ουίσκι και φωτιστικό οινόπνευμα. Μπράβο νέε μου! Αυτό μάλιστα! Γιατί πρώτον… ο τυπάς γάμησε και έδειρε στη ζωή του και δεύτερον…..άφησε και σε σένα κάτι για να ακούς καθώς κλαίς που σε παρατήσει η γκόμενα.
Και μετά από αυτή τη φάση, ακολουθεί ο κατήφορος! Εκείνη τη στιγμή βρίσκεται μπροστά σε δύο δρόμους και πρέπει να κάνει μια επιλογή. Είτε να αποσυρθεί και μείς να τον ζηλεύουμε και να τον θυμόμαστε για το πόσο γαμάτος ήταν είτε να γίνει κάτι μεταξύ Μαραντόνα και Πρέκα. Τώρα σκέψου τους φίλους μας, που ανέφερα πιο πάνω. Οι τύποι αυτοί, είναι στην δόξα τους, ΤΩΡΑ! Και κοίτα τους. Είσαι σίγουρος ότι μπορείς να αντέξει να τους δεις στα τελευταία τους, χωρίς να πάθεις έλκος στα βλέφαρα και εκφυλισμό στα αυτιά; Και η απάντησα είναι……φυσικά όχι!

Σε αυτό το σημείο, ο μετρητής Γκάϊγκερ, που είχα στην κωλότσεπη, άρχισε να δείχνει μη ανεκτά για την ζωή επίπεδα ραδιενέργειας και αναγκάστηκα να διακόψω το πείραμα. Δεν έχασα χρόνο. Ευθύς, έτρεξα στις σημειώσεις μου και άρχισα να κάνω υπολογισμούς, ξανά, ξανά, ξανά και ξανά.

Τι σκατά είναι αυτά; Δεν βγάζουν νόημα. Ω, θεέ μου δεν μπορεί…..ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Και τότε φώναξα δυνατά. Από πόνο…. Πολύ δυνατά. Τόσο δυνατά που θα έκανα ακόμα και τον Χίτλερ να βουρκώσει. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η επιστήμη, στην οποία βασίστηκες για να καταφέρεις να φτάσεις στα τεχνολογικά επιτεύγματα του εικοστουπρώτου αιώνα ( όπως τα βιολογικά όπλα, οι αυτόματοι καθαριστές πατάτας, το φέισπουκ και οι δονητές με τρία διαφορετικά προγράμματα ηδονής ) και σου έδωσαν έναν σύγχρονο τρόπο να ζεις, δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτά που μόλις βίωσα. Και ξαφνικά το συνειδητοποίησα.

Ναι, η επιστήμη σε αυτή τη περίπτωση, σηκώνει τα πόδια ψηλά. Και τα ανοίγει.

Μετά από κείνη τη μέρα δεν είμαι ποια ο ίδιος. Δεν ξέρω, νοιώθω σαν κάτι να έσπασε για πάντα μέσα μου. Ενίοτε ακούω και φωνές…….ΚΡΥΩΝΩ…..

ΤΣΑΚ ΜΠΑΜ

Μιας και γνωριστήκαμε ας πάρουμε τα πράγματα απ την αρχή. Η ιστορία που θα διηγηθώ έγινε σε κάποιο απροσδιόριστο τόπο και χρόνο και είναι πέρα για πέρα αληθινή. Πάει ως εξής:

Είναι λέει η αφεντιά μου αραγμένη κάτω από ένα κοσμικό νεφέλωμα με το απλανές βλέμμα της αγελάδας και κάθομαι και χαζεύω τις ενέργειες να πάλλονται και να δονούνται σχηματίζοντας ασύλληπτα, για σας του κοινούς θνητούς, μοτίβα και χρώματα, κάνοντας τσιγαράκι.

Για να σε βάλω λίγο στο φίλινγκ, φαντάσου τώρα τον εαυτό σου στην πιο παρθένα παραλία της Χαβάης κάτω από την δροσερή σκιά ενός αιωνόβιου κοκοφοίνικα, να ξυπνάς από την μεστή και ηδονική φωνή του Κωστάλα που με τριπλό τόλουπ σου αναγγέλλει πως το πρωινό σου, το οποίο επιμελείται εδώ και δύο ώρες ο Παρλιάρος, είναι σχεδόν έτοιμο ενώ δίπλα σου λαγοκοιμάται η Ατζελίνα Τζολή αναρρώνοντας από το χθεσινοβραδινό πάρτι βεγγαλικών.

Ε, η φάση που περιγράφω ήταν ακόμα καλύτερη.

Εκεί λοιπόν που την έχω καταβρεί με την πάρτη μου που είμαι τόσο γαμάτος, δεν παίζομαι και άλλα τέτοια ψωνίστηκα, ακούγεται ένα μεγάλο υπόκωφο και στρεβλό Τ-Σ-Α-Κ. Και πριν καλά καλά προλάβω να αλλάξω την έκφραση τουπέ που σχημάτιζαν τα σουφρωμένα φρύδια μου…….Μ-Π-Α-Μ.

Φίλε μιλάμε για μπαμ, για ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΜ.

Τώρα εσύ θα σκέφτεσαι « σιγά ρε, χέστηκες με ένα μπαμ; Αααα, που να σε είχα στο στρατό ρε, που βαράγαμε με τα πυροβόλα ρε, και γινότανε χαμός……..ρε » ή καμιά άλλη παπαριά του στυλ « Ρε σιγά, εμείς πιτσιρικάδες δέναμε εκατόν εξήντα δύο γουρούνες μαζί και πηγαίναμε το Πάσχα και τις ανάβαμε στο καμπαναριό του Άγιου Μάμα. Πω πω φίλε εκεί να σε είχα ». Πρώτον….μην ξαναπάς στην εκκλησία ποτέ…..ΠΟΤΕ. Σου κάνει κακό στο μυαλό και στην τσέπη και γαμάει και μας τους υπόλοιπους που πρέπει να διαπραγματευόμαστε ξανά και ξανά πράγματα όπως ότι η Γή είναι στρογγυλή, ότι το σταυρουδάκι που έχεις κρεμάσει στο καθρέφτη του αυτοκινήτου σου δεν είναι από «τίμιο ξύλο» εκτός κι αν ο σταυρός που σταύρωσαν το Χριστό ήταν τριάντα μέτρα ψηλός και ζύγιζε πενήντα τόνους και ότι η μαλακία και τα ναρκωτικά δεν σου κάνουν κακό αλλά το αντίθετο….φακινγκ μπασταρντ, οκέι;;;. Ντάξει εκτός αν είσαι κάτω από δύο χρονών και οι συνάψεις στο κεφάλι σου που είναι υπεύθυνες για την λογική δεν έχουν ακόμη καλοσχηματιστεί ή ζεις σε καμιά σπηλιά και Δεύτερον…..άντε γαμήσου ρε υπερφλίαρε ξερόλα απόγονε των Οστρογότθων. Εδώ μιλάμε για υπεργαλαξιακό μπαμ.

«Ω ρε μαλάκα, τι ήταν αυτό», είπα; Ξάφνου όλα αρχίζουν να αλλάζουν. Να στροβιλίζονται, όπως τα πνευματικά σου τέκνα στην λεκάνη αφού τραβήξεις το καζανάκι, να εκρήγνυνται, να ξαναμαζεύονται και να ξαναεκρήγνυνται ξανά και ξανά. Και τσούπ….να σου ένας σβώλος σκατού στην μέση του τίποτα. Όοοου σιτ αναφώνησα! Είχα δει σκατά και σκατά αλλά σαν και τούτο το σκατό ποτέ. Μα τι είδους διαόλι είναι αυτό που όλο διαστέλλετε και διογκώνετε; Πρέπει να παίρνει και γαμώ τα αναβολικά. Για να μη τα πολυλογό αυτή η νοσηρή κατάσταση πρέπει να κράτησε κάπου στα πέντε χωροχρονικά δευτερόλεπτα, που σε άλλους θα φάνταζαν αιώνες, ώσπου κάποια στιγμή δημιουργήθηκαν ο χώρος, ο χρόνος, το σύμπαν, οι γαλαξίες, οι πλανήτες και το πασοκ.

Φτάνουμε λοιπόν στο ηθικό δίδαγμα. Εάν διερωτήθηκες ποτέ γιατί ο κόσμος είναι τόσο σκατά, γκες γουάτ, είναι γιατί πραγματικά ο κόσμος αποτελείται από το ποτισμένο με αυξητικές ορμόνες σκατό που δημιουργήθηκε μετά το μεγάλο μπάμ που ακολούθησε το μεγάλο τσάκ.

Καλά πιο πριν δε φαντάζεσαι πως ήταν ο κόσμος! Δεν υπήρχε…..Με παρακολουθείς;

Τώρα ξέρεις από πού προέρχεται η απόδειξη «ο κόσμος είναι σκατά» του αρχαίου μαθηματικού Αρχιδαγόρα, που μετά κάτι τύποι με λευκές κελεμπίες και χειραψίες πιο πολύπλοκες από μαύρο ράπερ (γιό νέγκα) , υπόγεια, σκοτεινά και μεθοδευμένα τη πέρασαν ως μεταφορική έκφραση που λέει ο λαός….μου ρχετε να ξεράσω στο πληκτρολόγιο.
Επίσης από την ίδια φάση προέρχεται και η έκφραση «τσακ μπάμ» που χρησιμοποιούμε χωρίς να κατανοούμε ότι αναφερόμαστε στο μεγάλο τσακ και μπαμ που σας περιέγραψα πιο πάνω.

Και αναγκάζομαι τώρα εγώ, συναισθανόμενος και καλά την ευθύνη που μου αναλογεί και κάτι τέτοια, εκεί που ήμουν άρχοντας και στην καραπουτσακλάρα μου όλα, να ανοίγω μπλόγκ, μπας και απ τη πολύ σοφία μου ξεστραβωθείς καμιά φορά, και σταματήσεις να είσαι ένα κοπρολαγνικό ακούρευτο ρεμάλι της κοινωνίας με σύφιλη στις μασχάλες!

Άει στο διάλο τσαντίστηκα….πάω να σκοτώσω ένα μικρό ζωάκι για να νοιώσω καλύτερα…

ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ

Άκου να δεις.......

από μόνη της μια έκφραση κάπως παράλογη, κάπως περίεργη που δεν βγάζει στη κυριολεξία κανένα γαμημένο νόημα. Σου λέει "κοίτα ρε ηλίθιε μπροστά σου, θα φας καμιά μπουρδούκλα" αλλά δεν εννοεί αυτό. Σου λέει "άκου ρε μαλάκα, εκείνη η μουνάρα η Σακίρα δεν το λέει αυτό το τραγούδι;" αλλά και πάλι δεν εννοεί αυτό. Και σίγουρα δεν σου λέει να ακούσεις και να δείς ταυτόχρονα γιατί αυτό θα ξέφευγε κατά πολύ από τις ικανότητες ενός μέσου ανθρώπου (σταμάτα να σφυρίζεις αδιάφορα, για σένα μιλάω) και πιθανώς να κατέληγες με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη.

Μη το δοκιμάσεις Φίλε, δεν παίζουν με αυτά τα πράγματα Φίλε. ΝΤΑΞΕΙ; Πάμε παρακάτω...

Ή κάτσε....σκατά! Δεν πάμε πουθενά.... Απλά είναι τρομερά ηλίθιο το όνομα για μπλόγκ και δεν μπορώ να βρω κάτι αξιοπρεπές για να το δικιολογήσω.

Οκει, θα χρησιμοποιήσω την αρχαία σοφία. Ξέρεις αυτή που περνάει από γενιά σε γενιά σαν εφτασφράγιστο μυστικό ή κάτι τέτοιο. Για να καταλάβεις είναι κάτι μεταξύ εκείνου του κιτρινισμένου σεμεδακίου της γιαγιάς (μπλιάχ) και εκείνου του κολοχώραφου που σου άφησε ο παππούς πριν τα κακαρώσει, που τώρα βρίσκεται στο πάτο της λίμνης του Μόρνου...πράγματα με τα οποία δεν θα ήθελες να λές ούτε γεια αλλά τσούπ.... καλοφάγοτα!

Για να δούμε, τι μου έλεγε η γιαγιά μου......μπλιν μπλιν μπλιν μπλιν (συννεφάκι πάνω απ το κεφάλι και τέτοια)........."όταν δεν έχεις με τι άλλη παπάτζα να τους φλομώσεις, να λες ΠΑΝΤΑ την αλήθεια παιδάκι μου". Μμμ ναι, σοφή γυναίκα η γιαγιά μου.

Λοιπόν άκου να δεις μαν μου. Σε αυτό το μπλόγκ θα ακούσεις σοφά πράγματα ένεκα της οικογενειακής κληρονομιάς βλέπεις. Θα ακούσεις για ότι στραβό, ότι κουλό και ότι ανάποδο γίνετε σε τούτη τη κακούργα κενωνία. Θα ακούς για μένα-κυρίως, για σένα και για το κουτσό ξώγαμο του Φλωρινιώτη. Θα ακούσεις για τη κρίση, για το πετρέλαιο και για την άνοδο τις τιμής της φακής στις ακτές της Ζανζιβάρης, που είχε σαν συνέπεια χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι να μην μπορούν να κλάσουν με κάποια ευπρεπή ντεσιμπέλ και άλλα άρωστα πράγματα που δεν θα ήθελα να αναφέρω ακόμα... θα ακούσεις για μόδα, για πούτσα, μπάλα και καράτε και γενικά θα ακούσεις για ότι μου κατεβάσει η καρκάλα και ουέ και αλίμονο εαν έχω ξυπνήσει στραβά. Κλίαρ εντ άουτ......