ΤΙ ΚΑΙ ΒΙ

Καθώς εσείς συνεχίζατε τις ανούσιες και ανιαρές ζωές σας, σε κάποιο σκοτεινό δυάρι των νοτίων προαστίων, εγώ διεξήγαγα ένα πείραμα. Ένα πείραμα που θα έκρινε πολλά. Ένα πείραμα στο οποίο το παραμικρό λάθος θα είχε ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα, που μπροστά τους, η Χιροσίμα το Ναγκασάκι και το Τσέρνομπιλ μαζί, θα φάνταζαν αποκριάτικη στρακαστρούκα.
Έτσι καβατζώθηκα με όλα τα κατάλληλα μέσα προστασίας, ώστε στην ακραία και μοναδική περίπτωση που θα έκανα κάποιο « λάθος », να μπορώ να καθίσω ασφαλής πάνω σε ένα λόφο, και να γελάω δυνατά βλέποντας όλους εσάς να βράζεται στο ζουμί σας, χωρίς να ξέρετε από πού σας ήρθε.

Παρεμπίπτοντος, για κάποιο ακατανόητο λόγο, μου είναι αδύνατο να κατανοήσω την αινιγματική φράση «κάνεις λάθος» που έχω ακούσει από κάτι τσογλάνια…..τρείς φορές στη ζωή μου. Τέλος πάντων αυτό είναι κάτι που στην προκειμένη περίπτωση σου βγήκε σε καλό γι αυτό σκάσε και διάβαζε.

Κάθισα με αγωνία στην πολυθρόνα πίσω από το αλεξίσφαιρο πλέξι-γκλάς, έπιασα το τηλεχειριστήριο( για λόγους ασφαλείας έπρεπε να βρίσκομαι σε απόσταση πέντε μέτρων από το υποκείμενο) και πάτησα το κόκκινο κουμπί. Ένας τσιριχτός ηλεκτρονικός ήχος, που παγώνει το αίμα, ακούστηκε και για ένα μακρόσυρτο δευτερόλεπτο δεν έγινε τίποτα…..και ξαφνικά φώς.

Ναι. Τα είχα καταφέρει. Άνοιξα την τηλεόραση….ΜΕΣΗΜΕΡΙ!!!

Για όσους δεν κατανοούν την επικινδυνότητα που έχει μια τέτοια ενέργεια για την ανθρώπινη ζωή….. δεν υπάρχει σωτηρία! Είστε ήδη διανοητικά ανάπηροι και το μόνο που σας απομένει είναι ένα τελετουργικό χαρακίρι αλά σαμουράι.
Σ αυτό το σημείο θα ήθελα να παρακαλέσω τα παιδιά και τους γέροντες με αναπνευστικά προβλήματα να απομακρυνθούν από αυτό το μπλόγκ, στριγκλίζοντας. Οι σκηνές που θα ακολουθήσουν δεν είναι καθόλου ευχάριστες και βιάζουν κατ εξακολούθησην την ανθρώπινη ψυχή, απ τον κώλο. Επίσης ο γραφών, δεν φέρει καμία ευθύνη για απαγχονισμούς, επιληπτικά σοκ και όργια με πρόβατα, που τυχών σημειωθούν μετά την ανάγνωση αυτού του ποστ.

Η κατάσταση έδειχνε σταθερή και ελεγχόμενη. Λετς προσίντ….
Το κέντρο της οθόνης στολίζουν μια ξανθιά υστερικιά λάμια και ένας ξυρισμένος τσιτσιφιόγκος, ντυμένοι με διάφορα ρετάλια από πορτατίφ, μπομπονιέρα και ανοξείδωτο συρματάκι του σκότς μπράιτ, να τσιρίζουν και να γελάνε σαν τραγιά, επιδεικνύοντας την ροδαλή αρχοντομουτσουνάρα τους κάνοντας χειλάκια, ματάκια και άλλα τέτοια γλυκούλικα στην κάμερα.
-Όλοι μαζί, ανοίγουμε την σακουλίτσα και ξερνάμε με πάταγο.-
Μέχρι που κάποια στιγμή ανακοινώνουν πως θα δούμε ένα βίντεο, που είναι και από τα αγαπημένα τους λέει. -Οκει, κάτι καλό θα είναι-. Το βίντεο ξεκινά και βλέπω έναν αδιευκρίνιστου φύλου μποντιμπιλντερά, με φωσφοριζέ δόντια εν ονόματι Αλέξανδρος, να λέει πως « οι εύηχες λέξεις είναι αυτές που όταν τις λες δεν σε κάνουν να βήχεις» και να δίνει τρανταχτά παραδείγματα κάνοντας ήχους όπως τρούλουλου, τρούλιλι, πούτουρουλου. «Να είδες αυτά είναι εύηχα».-Αλήθεια δεν κάνω πλάκα, αυτό είπε-

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, κατά κάποιο ειρωνικό τρόπο το όνομα Αλέξανδρος του ταιριάζει γάντι, αφού και αυτό αναφέρεται σε άντρα, χωρίς όμως να είναι στη κυριολεξία.

Επίσης…Ποιός πάνσοφος διδάσκαλος, κάτοχος των μυστικιστικών και απόκρυφων γνώσεων της Ινδίας, είχε το θάρρος και την υπομονή να μάθει στον Αλέξανδρο να βάζει γραμματάκια σε σειρά και να σχηματίζει λέξεις; Ρισπέκτ….

NEΕΕΕXT πλιζ…..

Αξίζει να το δεις. -Άντε να δω-.
Μπλε βαντάικ για φόντο, μεγάλο βίντεο γουόλ για προβολή οικογενειακών βίντεο! Πιο μπροστά, σε άσπρους καναπέδες ικεα, κάθονται μια γνωστή (και μη εξαιρετέα) εξομολογήστρα, σύζυγος γλοιώδη δημοσιογραφίσκου και μια…. άλλη, να λέει το πόνο της λέει, γιατί την άφησε η μητέρα της μικρή λέει, και από τότε δεν την έχει ξαναδεί λέει και έτσι δεν γαμήθηκε με κανένα λέει…..-που δεν είχε σπόρ αμάξι και εφτά πιστωτικές κάρτες, λέω-. Και η άλλη η μαμούχαλη να την ακούει με τέτοια προσήλωση και ενδιαφέρων, λες και της έλεγε τους αριθμούς του τζόκερ, κάνοντας επαναλαμβανόμενα ΑΧΑ, και ΝΑΙ, συνοδευόμενα από συγκαταβατικό κούνημα του κεφαλιού (νομίζω η σειρά ήταν δύο αχα, ένα ναι ή κάτι τέτοιο).
Ρε μαλάκα τι μου λες τώρα; Ότι αυτή η πουτάνα με σύνδρομο επιδειξία, περίμενε να γίνει 22 χρονών, ένα και ογδόντα ύψος, να φουσκώσει τέσσερα νούμερα τα βυζιά της, για να βγει ημίγυμνη στην τηλεόραση να ψάξει για τη μάνα της; ΦΑΚ ΟΦ. Ή, μάλλον θα ήταν τότε που ο αυτιστικός κοκκινοκώλης ουρακοτάγκος, έλυσε το επισιτιστικό πρόβλημα της Αφρικής.

Ένοιωθα την καρδιά μου στα μελίγγια. Η μεγάλη πίεση είχε φτάσει στο δεκαεννιά, ενώ η μικρή….είχε γίνει πια ολόκληρη κοπέλα. Για να προλάβω το εγκεφαλικό μπουκώθηκα με οκτώ σκελίδες σκόρδο και άρχισα να τις μασάω νευρικά.

Αλλάζω κανάλι στα καπάκια. Μμμμ, τι έχουμε εδώ; Μάλιστα…Παρατράγουδα. Από το τίτλο αμέσως καταλαβαίνεις ότι είναι για τον πούτσο, έτσι και αυτοί δεν μπαίνουν καν στον κόπο να το παίξουν σοβαροί.
Το ρόλο της οικοδέσποινας, οικειοποιείτε μια ξανθιά, εύστροφη κοντή, με μόνιμη περίοδο. Για κοινό, άτομα που έχουν πατήσει τα εβδομήντα…..πριν είκοσι χρόνια, και στην πλειοψηφία τους, έχουν αρνητικό άι κιού. Το θέμα που καταπιάνονται, κάτι ζαβοί, καλτ καλλιτέχνες τις πούτσας, ντυμένοι λες και βγήκαν από τσίρκο, να κουνιούνται και να χοροπηδάνε από δω και από κει, προσπαθώντας να πείσουν τον εαυτό τους ότι θυμούνται το τραγούδι τους, που παίζει πλειμπάκ.
Οκει κοίτα γλυκιά μου. Αν θες να κάνεις κάποιο καλό σε αυτούς τους ανθρώπους αλλά και στην ανθρωπότητα όλη, κάνε το εξής. Αφού τους αφήσεις να πουν το ποιηματάκι που τους έγραψε ο Καρβέλας, δώστους λίγο σαλαμάκι, χάιδεψε τους για λίγο την κοιλίτσα και ενώ κουνάνε την ουρά τους χαρωπά, πυροβόλα τους ανάμεσα στα μάτια. Ξέρω είναι σκληρό, αλλά το κάνεις για το καλό τους.

Ωχ! Από την άλλη άκρη του ίντερνετ ακούω ήδη τις φωνές της ηθικής να λένε πως δεν φταίνε αυτοί, η ζωή τους τα έφερε έτσι, ότι αυτοί είναι τα θύματα και άλλα τέτοια πιασιάρικα. Μη με παίρνετε στραβά, μη σας πάρει ο διάλος. Έχω ( όπως πάντα) απόλυτο δίκαιο και θα σας το αποδείξω.
Λοιπόν. Σκεφτείτε τη πορεία ενός καλλιτέχνη. Ξεκινάει άσημος αλλά εμπνευσμένος νεανίας και εξελίσσετε με τα χρόνια, βελτιώνοντας τη τεχνική του, μαθαίνοντας τις αδυναμίες του, γνωρίζοντας τα πλεονεκτήματα του, διορθώνοντας τα λάθη του, ώσπου μια μέρα, φτάνει στην καλλιτεχνική του ωρίμανση, όπου και μεγαλουργεί. Γίνεται διάσημος, παίρνει ναρκωτικά, πηδάει μοντέλα και συλλαμβάνεται από τους μπάτσους κάθε δεύτερη Τετάρτη, αφού συνηθίζει να οδηγεί το ιταλικό του αμάξι με πεντακόσια χιλιόμετρα, πίνοντας ένα μείγμα από ουίσκι και φωτιστικό οινόπνευμα. Μπράβο νέε μου! Αυτό μάλιστα! Γιατί πρώτον… ο τυπάς γάμησε και έδειρε στη ζωή του και δεύτερον…..άφησε και σε σένα κάτι για να ακούς καθώς κλαίς που σε παρατήσει η γκόμενα.
Και μετά από αυτή τη φάση, ακολουθεί ο κατήφορος! Εκείνη τη στιγμή βρίσκεται μπροστά σε δύο δρόμους και πρέπει να κάνει μια επιλογή. Είτε να αποσυρθεί και μείς να τον ζηλεύουμε και να τον θυμόμαστε για το πόσο γαμάτος ήταν είτε να γίνει κάτι μεταξύ Μαραντόνα και Πρέκα. Τώρα σκέψου τους φίλους μας, που ανέφερα πιο πάνω. Οι τύποι αυτοί, είναι στην δόξα τους, ΤΩΡΑ! Και κοίτα τους. Είσαι σίγουρος ότι μπορείς να αντέξει να τους δεις στα τελευταία τους, χωρίς να πάθεις έλκος στα βλέφαρα και εκφυλισμό στα αυτιά; Και η απάντησα είναι……φυσικά όχι!

Σε αυτό το σημείο, ο μετρητής Γκάϊγκερ, που είχα στην κωλότσεπη, άρχισε να δείχνει μη ανεκτά για την ζωή επίπεδα ραδιενέργειας και αναγκάστηκα να διακόψω το πείραμα. Δεν έχασα χρόνο. Ευθύς, έτρεξα στις σημειώσεις μου και άρχισα να κάνω υπολογισμούς, ξανά, ξανά, ξανά και ξανά.

Τι σκατά είναι αυτά; Δεν βγάζουν νόημα. Ω, θεέ μου δεν μπορεί…..ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Και τότε φώναξα δυνατά. Από πόνο…. Πολύ δυνατά. Τόσο δυνατά που θα έκανα ακόμα και τον Χίτλερ να βουρκώσει. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η επιστήμη, στην οποία βασίστηκες για να καταφέρεις να φτάσεις στα τεχνολογικά επιτεύγματα του εικοστουπρώτου αιώνα ( όπως τα βιολογικά όπλα, οι αυτόματοι καθαριστές πατάτας, το φέισπουκ και οι δονητές με τρία διαφορετικά προγράμματα ηδονής ) και σου έδωσαν έναν σύγχρονο τρόπο να ζεις, δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτά που μόλις βίωσα. Και ξαφνικά το συνειδητοποίησα.

Ναι, η επιστήμη σε αυτή τη περίπτωση, σηκώνει τα πόδια ψηλά. Και τα ανοίγει.

Μετά από κείνη τη μέρα δεν είμαι ποια ο ίδιος. Δεν ξέρω, νοιώθω σαν κάτι να έσπασε για πάντα μέσα μου. Ενίοτε ακούω και φωνές…….ΚΡΥΩΝΩ…..