ΞΟΒΕΡΓΑ

Έχετε παρατηρήσει ποτέ τους ανθρώπους όταν μιλάνε; Ντάξει, καταλαβαίνω ότι για κάποιους από σας μια τέτοια πράξη φαντάζει τελείως παράλογη, αλλά αλήθεια αν κάτσεις ποτέ και τους ακούσεις, χωρίς να σκέπτεσαι παράλληλα το μακρύ και το κοντό σου, μπορείς να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα για αυτούς. Παραδείγματος χάριν τελευταία έχω παρατηρήσει πως έχουν την τάση να δίνουν μεγάλη σημασία σε πράγματα, τα οποία εάν τα κοιτάξεις από ουδέτερη σκοπιά, είναι πραγματικά για τον πούτσο! Συνηθίζουν να ταυτίζουν τον εαυτό τους και όλοι τους την ύπαρξη, με κάτι ανούσια και τελείως καθυστερημένα πράγματα-καταστάσεις στα οποία δίνουν βιβλικές διαστάσεις λες και είναι τα μόνα που υπάρχουν στη ζωή. Ναι, έτσι είναι όπως στα λέω. Διαλέγουν ή υποσυνείδητα καταπιάνονται με μια είδους μαλακία, ενημερώνονται συστηματικά, μαθαίνοντας τα πάντα για αυτήν, και ως δια μαγείας αυτοανακηρύσσονται ειδήμονες στο θέμα, έτοιμοι να δώσουν παιδαγωγική καρπαζιά σε κάθε ανυποψίαστο και αδαή περαστικό που θα συναντήσουν μπροστά τους. Τον ίδιο ρόλο επίσης μπορεί να παίξει και κάποια εμπειρία που τους στιγμάτισε στη ζωή τους, χωρίς απαραίτητα να ήταν κάτι άξιο λόγου. Σχεδόν πάντα, είναι κάτι που ο κοινός νους, θα διέγραφε επί τόπου μετά το πέρας του γεγονότος, ή θα ξεχνούσε ηθελημένα για να κάνει χώρο στο μυαλό, για κάτι πιο ουσιώδες και ενδιαφέρων, που συνήθως προκύπτει μετά από δύο δευτερόλεπτα.

Συνήθως αυτό που χρειάζεται για να πυροδοτήσει το αέναο παραλήρημα τους είναι μια λέξη-κλειδί. Μια λέξη που έχει κατά κάποιο τρόπο να κάνει με το αντικείμενο του κολλημένου φίλου μας. Δεν χρειάζεται καν να τον ρωτήσεις, δεν χρειάζεται καν να έρθει η συζήτηση στο θέμα. Μόλις ακούσει την λέξη-κλειδί, ο κολλημένος φίλος μας, ευθύς θα αδράξει την ευκαιρία και θα σου αραδιάσει ένα σκασμό γεγονότα και αναλύσεις που δεν ήθελες ποτέ να ακούσεις, ή την προσωπική του ιστορία-βίωμα, που καταλήγει πάντα στο πόσο γαμάτος, ιδιαίτερος και ξεχωριστός είναι.……

Συνήθως η φάση πάει κάπως έτσι: Είσαι με φίλους σε ουδέτερο χώρο της επιλογής σου. Μια χαλαρή και παρεΐστικη διάθεση πλανάτε στον αέρα, με τις συζητήσεις να εναλλάσσονται αβίαστα, και την θεματολογία να διαδέχεται η μία την άλλη. Απ το ποιος σκότωσε τον Κένεντι, στις κοσμοσφαίρες του Λιακόπουλου και από κει καπάκι στα ορφανά παιδιά της Γκάμπια. Αυτός, κάθεται αδιάφορος και απαθής σε μια μεριά του δωματίου, χωρίς να δίνει σημασία στην υπόλοιπη παρέα. Για πολύ ώρα σου δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ακούσει χριστό από ότι έχει ειπωθεί και ότι γενικά είναι στον κόσμο του.

Τι έπαθες λεβέντη μου και είσαι σκεπτικός; Ποιος σε πείραξε να του γαμήσω το μουνί που τον γλίστραγε; Αν είναι αυτό που σκέφτεσαι, πλανάσαι οικτρά.

Ο κολλημένος, με τα αρχέγονα ένστικτα του κυνηγού σε εγρήγορση, απλά κάθεται, χωρίς να κινεί τις υποψίες, παραμονεύοντας τα ανυποψίαστα θύματά του.
Και κει που έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι πως κάτι δεν πάει καλά με τούτο δω το λακέ, ακούγεται η λέξη-κλειδί.
ΝΤΑΝ-ΝΤΑΝ. Κεραυνός εν αιθρία. Το θηρίο ξυπνά. Πριν ανοίξει καν το στόμα του, η γλώσσα του σώματος προμηνύει για το τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Ανασκουμπώνεται, σηκώνεται πιο ψηλά στην θέση του και γέρνει μπροστά το σώμα του, παίρνοντας θέση μάχης. Η έκφραση χρυσόψαρου που είχε υιοθετήσει τα τελευταία σαρανταπέντε λεπτά αλλάζει με το βλέμμα πλέον να σπινθηρίζει και λαμποκοπά λες και τον καλεί ο Λάινο με το ξίφος των ιονών. Οι κινήσεις των χεριών, έντονες και νευρικές. Είναι πλέων το επίκεντρο του κόσμου και για αυτών ο κόσμος, έχει μετατραπεί στο κακομαθημένο τσογλάνι που ήρθε η ώρα επιτέλους να τα ακούσει. Το μικροσκοπικό, προσωπικό κουτάκι της Πανδώρας που έχει στο κεφάλι του, έχει ανοίξει πια για τα καλά και από κει βγαίνουν με φόρα, τσιρίζοντας και ουρλιάζοντας σαν τα παιδία του νηπιαγωγείου μόλις χτυπήσει το κουδούνι, όλα τα δεινά που μετά βίας συγκρατούσε τόση ώρα.

Φίλε μου μετά από αυτό δεν σου μένουν και πολλά να κάνεις. Η πιο σοφή επιλογή είναι να συνεννοηθείς με τους άλλους ώστε να τρέξετε ταυτόχρονα μακριά χωρίς στιγμή να γυρίσεις το βλέμμα πίσω. Μην ανησυχείς για αυτόν. Το πιθανότερο είναι να τον βρεις την άλλη μέρα, κουλουριασμένο σε μια γωνιά λίγο παραπέρα, ανάμεσα σε σκατά και κατουρά, και αφού έχει ξεθυμάνει μιλώντας όλο το βράδυ, να σε κοιτάει σαστισμένος χωρίς να θυμάται τίποτα.

Εάν το να σηκωθείς να φύγεις, σου φαίνεται κάπως παρατραβηγμένο, γιατί αντιβαίνει στο σαβουάρ-βίβρ που εφαρμόζεις κατά γράμμα από παιδί-μη χέσω, τότε την έκατσες την βάρκα.
Όσο και να προσπαθείς να αλλάξεις συζήτηση, όσο και να ξεροβήχεις, να ανακάθεσαι στην καρέκλα σου και να κοιτάς το ρολόι σου νευρικά προσπαθώντας να του δώσεις να καταλάβει πως κανένας δεν ενδιαφέρεται για αυτά που λέει και ότι πρέπει επιτέλους να το βουλώσει, κανείς δεν πρόκειται να σε λυπηθεί. Ο ευγενικός και καλοσυνάτος Γιαννάκης που γνώριζες, έχει πιο μεταμορφωθεί σε ένα άψυχο και αιμοδιψές βαμπίρ που ούτε καν σε θυμάται, και δεν θα σταματήσει να μιλάει, εάν δεν σοδομίσει πρώτα ολοκληρωτικά, τα τρυφερά και παρθένα αυτάκια σου.

Θυμάμαι, πίσω στο σχολείο, κάποιες σπάνιες φορές που ο καθηγητής ξεχνούσε το μάθημα και για κάποιο ανεξήγητο λόγο έπαιρνε μια διασκεδαστική και ανάλαφρη διάθεση, που σταδιακά μετουσιωνόταν σε χαλαρή κουβεντούλα και καλαμπούρι με την τάξη. Έλεγε καμιά αστεία ιστορία που θυμόταν απ τα νιάτα του, κανένα κρύο ανέκδοτο που άκουσε στο γραφείο των δασκάλων ή σου μιλούσε σαν πατέρας προς γιό για αυτό το δύσκολο αλλά γλυκόπιοτο ποτήρι που λέγεται ζωή. Και ξαφνικά, για μια στιγμή άρχιζες να τον βλέπεις σαν πραγματικό άνθρωπο, με ψυχή και όχι σαν αυτό το σαδιστικό σκυλί της κολάσεως, που ήθελε να μπει μέσα στο μυαλό σου, να σου ξεριζώσει ότι αθώο και αληθινό σου είχε απομείνει και να στο γεμίσει με ένα κάρο παπαριές, για τις οποίες ούτε ο ίδιος έδινε δεκάρα. Και κεί που όλα κυλούσαν ωραία και καλά, με τον δείκτη του ρολογιού να πλησιάζει όλο και πιο πολύ στο διάλειμμα και το μάθημα αργά αλλά σταθερά να χάνετε, ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ. (Φωνή που βγαίνει από κοπέλα, με χρόνια ρινίτηδα και υπερτροφικά κρεατάκια. Την πνιχτή φωνή επιδεινώνουν ακόμα παραπάνω, τα δύο κιλών ματομπούκαλα που αναπαύονται στην άκρη της μύτης της)

«Κύριε, την εργασία στην Ιστορία που μας είπατε να φέρουμε σήμερα, πού να την αφήσω;»

Για τον καθηγητή η λέξη Ιστορία είναι η λέξη-κλειδί. Και να που όλα τελειώνουν όσο γρήγορα είχαν αρχίσει, με το καθηγητή να επανέρχεται φουριόζος στο γαμημένο μάθημα της Ιστορία, μιλώντας και μιλώντας και μιλώντας, έχοντας κόψει μια για πάντα την εύθραυστη κλωστή που ενώνει τον ομιλητή με το ακροατήριο. Και την πουτάνα τη Μαρία να χασκογελάει συνωμοτικά πίσω από τα υπερμεγέθοι γυαλιά της, αφού πρώτον μας είχε γάμησε τη ψυχολογία ( γιατί ήταν μια ανέραστη, γλυώδη σαύρα) αλλά και που ήταν η μόνη μέσα στην τάξη, που είχε φέρει την εργασία. Και το μόνο που σκέπτεσαι εκείνη τη στιγμή είναι……. πότε θα τελειώσειιιιιιιι…..


Καλά τώρα βέβαια, μου έχουν λείψει όλα αυτά και δεν τα σκέπτομαι πια με αυτό τον τρόπο. Αλλά τότε έτσι ένοιωθα. Επίσης μου έχει λείψει και η Μαρία.

Μαρία εύχομαι κάποια μέρα, ο καλός θεούλης να σε φέρει μπροστά στο δρόμο μου ξανά……και να είμαι με το αμάξι.

Τα θέματα με τα οποία μπορεί να καταπιαστεί ο κολλημένος είναι πολλά και ποικίλουν. Κοινός παράγοντας για όλα, είναι το πόσο για τον πούτσο είναι.
Ας δώσω μερικά παραδείγματα προς αποφυγή:

Μπάλα.
Γαμήσια.
Στρατός.
Πολιτική.
Βραδινή έξοδο σε ιν μαγαζιά.
Κάποια πρόσκαιρη μόδα, με εναλλακτικό χαρακτήρα.( βλέπε: χορτοφαγία, ποδηλασία, ορειβασία, χόκεϊ επί της θαλάσσης….)
Γκάτσετ.
Αμάξια.
Ξύλο.

Υπόσχομαι, εν ευθέτω χρόνο, να επανέλθω στο θέμα αναλυτικά για κάποιες από αυτές τις κατηγορίες. Μέχρι τότε, προσοχή στις λέξεις-κλειδιά που μπορούν να πυροδοτήσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχοσύνθεση σου, αλλά το κυριότερο προσοχή στις ξόβεργες, γιατί χωρίς να το καταλάβεις, μια μέρα μπορεί και συ να βρεθείς κολλημένος.

Σι για….