ΜΠΑΛΙΤΣΑ

Ω ρε πούστη μου αυτή και αν είναι αρρώστια.

Το κόλλημα με τη μπάλα φίλτατε, είναι χειρότερο από τον «κίτρινο» πυρετό που μαστίζει την Αφρική και τη «μαύρη» πανώλη που θέρισε τους πληθυσμούς της μεσαιωνικής Ευρώπης, μαζί. Χειρότερη από την «πράσινη» μύξα που σχηματίζεται στη μύτη μετά την εισπνοή υαλοβάμβακα, και ακόμα χειρότερη και από το «κόκκινο» απόστημα στο αιδοίο μιας συνταξιοδοτημένης Ταϊλανδέζας πόρνης.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί εάν έχεις ήδη κολλήσει από αυτή την ασθένεια, αυτό που μόλις τώρα είπα, θα το εκλάβεις σαν κάποιο υποχθόνιο, πικρόχολο και σαρκαστικό υπονοούμενο για την αγαπημένη σου Πανάθα, Ολυμπιακάρα ή Αεκάρα. Ίσως να μη μπορείς να συλλάβεις ακριβώς το υπονοούμενο αλλά εσύ, χωρίς να το πολυσκεφτείς, θα θιχτείς, θα νευριάσεις και θα αντιδράσεις σαν μανιασμένος πίθηκος που του πήραν την μπανάνα, κάτι άλλωστε που έχεις συνηθίσει να κάνεις από παιδί, κάθε Κυριακή στο γήπεδο.

Ή πάλι, μπορεί να αντιδράσεις με το ίδιο μένος, απλά και μόνο βλέποντας τις τρείς ομάδες γραμμένες τη μια δίπλα στην άλλη και το χειρότερο, με λάθος σειρά!!!!!!!! και αυτό με τη σειρά του, θα σε οδηγήσει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι είμαι κρυφοπαναθηναικός, αφού εσκεμμένα έγραψα αυτόν πρώτα…….μπλαμπλαμπλαμπλα

Όπα, όπα. Αρχίζω να σκέφτομαι σαν και σένα με μου ‘ρχεται ζαλάδα. Κάπου εδώ να ξεκαθαρίσω πως δεν προτιμώ καμία ομάδα….τις φτύνω και τις χύνω στα μούτρα όλες το ίδιο.

Εξαρχής πρέπει να κατανοήσουμε ότι, αυτό που πρωτίστως οδηγεί κάποιον στο να γίνει μια Χ ομάδα είναι η ανάγκη που νοιώθει βαθιά μέσα του, να ανήκει κάπου. Και πίστεψέ με, δεν σου την έδωσε ο καλός θεούλης. Πρέπει λοιπόν, να πάμε παλιά πίσω στα χρόνια όπου έζησε ο μακρινός σας ξάδερφος, ο Χόμο-σάπιενς για να δούμε πως προέκυψε.

Ντριν ντριν ντριν…. Αρχίζει το μάθημα, όλα τα παιδάκια να καθίσουν στις θέσεις τους και να βγάλουν το σκασμό. Ευχαριστώ.

Στην εποχή εκείνη τα πράγματα ήταν δύσκολα. Αυτό που κυριαρχούσε στο τοπίο ήταν αίμα, νύχια, σκατά και τρίχες.
Εάν ήσουν άντρας και έπρεπε να θρέψεις την οικογένεια, την είχες κάνει από κούπες. Γιατί τότε δεν πήγαινες απέναντι στο σουπερ μάρκετ, όπως κάνεις σήμερα. Όχι φίλε μου, έπρεπε πρωινιάτικα να τρέχεις μες στο δάσος να βρεις κάτι να σκοτώσεις γιατί αλλιώς, θα βρισκόσουν μια μέρα τα ανάσκελα με τα πόδια πάνω, όπως οι κατσαρίδες. Και το δάσος δεν ήταν το πάρκο Χαϊδαρίου με ρυάκια να τρέχουν, μπαρμπάδες να βγάζουν το σκύλο τους να χέσει και αστέγους στα παγκάκια. Εκεί ζούσαν κάτι μοχθηρά και αιμοβόρα πλάσματα με κοφτερά δόντια και ύψος πάνω από τρία μέτρα, που περίμεναν πως και πώς να σε καταβροχθίσουν. Άσε που και αυτό που θα κυνήγαγες εν τέλει για να φας, σου έριχνε εφτά κεφάλια. Έτσι για να μην εκλείψει ο χόμο όπως έκαναν πριν από αυτόν, τόσα και τόσα είδη, αναγκάστηκε να κάνει παρέα με άλλους βρωμιάρηδες και αντιπαθητικούς χόμο και να σχηματίσει ομάδες, ώστε πρώτον να μπορεί πιο εύκολα με τη βοήθεια των άλλων να πιάνει τα θηράματά του αλλά και στην περίπτωση που κάποιο θηρίο του την έπεφτε, να έχει σε κάποιον να βάλει τρικλοποδιά, ώστε αυτός να μπορεί να τρέξει και να τη γλυτώσει. Έτσι πάντα κάποιος γύρναγε στη σπηλιά με το πολυπόθητο κυνήγι. Όσο μεγαλύτερη και ισχυρότερη ήταν η χομομάδα σου τόσο μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά ένοιωθες για το μέλλον και τόσο αυξάνονταν οι πιθανότητες επιβίωσης για σένα και την πρωτόγονη και σιχαμερή φαμίλια σου.
Τώρα εάν ήσουν γυναίκα, έκανες σχεδόν ότι και σήμερα. Δηλαδή απολύτως τίποτα το σπουδαίο….

Την σήμερον ημέρα την χομομάδα έχει αντικαταστήσει η αθλητική ομάδα. Αυτό βέβαια δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Κοιτάζοντας τις δύο ομάδες θα αναγνωρίσεις πολλά κοινά γνωρίσματα, αφού η πολιτιστική κληρονομιά που άφησε ο χόμο είναι ορατή σε κάθε έκφανση της οπαδικής κουλτούρας. Από τα πανέξυπνα συνθήματα-ιαχές, στα οποία φιγουράρουν λέξεις όπως ντου, ξύλο, πούτσα, τάφος, γαμήσι, λαγός (λέξεις κλειδιά και στη ζωή του χόμο), από τις χιλιοχαρακωμένες και μελανιασμένες μούρες των οπαδών έως τις τοιχογραφίες με παραδοσιακά θέματα όπως το κυνήγι, οι λαγοί, τα ψάρια(γαύροι), οι κότες και άλλα....Σημαντική διαφορά είναι ότι ο χόμο για να ανήκει στη ομάδα, του γινόταν ο κώλος ταμπούρλο ενώ σήμερα το μόνο που χρειάζεται είναι να μιλάς για αυτή στο πρώτο πληθυντικό. Παράδειγμα για τους αγράμματους π.χ. το «η Χ ομάδα κέρδισε» γίνεται «εμείς κερδίσαμε» και ούτω καθ’ εξής. Και ξαφνικά φαντασιώνεσαι πως είσαι επίτιμο μέλος της ομάδας και γυρνάς στα καφενεία περήφανος για τα κατορθώματα και την μεγάλη της ιστορία και μιλάς με τόση λεπτομέρεια και σιγουριά για πράγματα που έγιναν πριν καλά καλά γεννηθείς κάνοντας τους άλλους να πιστεύουν πως στην προηγούμενη ζωή, ήσουν «κοράκι».

Για την επιλογή ομάδας υπεύθυνος είναι, το πρώτο πρότυπο ενός αγοριού, ο μπαμπάς. Ο κλασσικός μεροκαματιάρης φουκαράς που παλεύει αγχωμένος μια ζωή για να τα βγάλει πέρα.
Στα παιδικά σου μάτια όμως φαντάζει πολύ διαφορετικός. Για σένα ο μπαμπάς είναι το Α αρσενικό, ο βράχος να ακουμπήσεις, ο βασιλιάς της ζούγκλας, ο στιβεν σιγκαλ του σαλονιού, δεν φοβάται, δεν νοιώθει πόνο, δεν ξέρει τι σημαίνει λύπη, δεν κάνει λάθη. Έχει τη λύση για το κάθε τι στο τσεπάκι. Και δίπλα σε αυτόν, σαν μικρός μαθητευόμενος μάγος, εσύ θα μάθαινες τους τρόπους για να γίνεις κάποια μέρα άντρας. Έτσι, μαζί με το, ποιος κάνει κουμάντο, το πουτάνα που σου έμαθε να λες μικρός στην γιαγιά για να γελάει, εκείνη την ηλίθια σοφιστία με το πουλί και την υπογραφή, το να κατουράς όρθιος και να μετράς μέχρι το δέκα μονοκοπανιά με ένα ρέψιμο, σου έμαθε και αυτό. Ότι πρέπει να είσαι και μια ομάδα. Και τι ομάδα ήταν ο μπαμπάς; Το πιθανότερο είναι ότι υποστήριζε την ίδια ομάδα με σένα. Κοίτα να δεις σύμπτωσης…..
Βέβαια υπάρχει και μία μερίδα που ξέφυγε από την ομάδα του μπαμπά. Το φαινόμενο, γνωστό ως «θα δεις μπαμπά», συμβαίνει όταν ο μπαμπάς, για κάποιο λόγο, μπει στην μικροσκοπική παιδική μαύρη λίστα σου. Ίσως γιατί δεν σου πήρε μια φορά αυτοκόλλητα πανίνι ή τα φοφίκο, ίσως γιατί δεν σε άφηνε να παίζεις σε μια μέρα, πάνω από δέκα φορές το καχεκτικό ροδαλό μπιζέλι που είχες (και έχεις) για πέος, ίσως γιατί στην τελική ήθελες δέκα στρώσης ξύλο παραπάνω, ώστε να μη γίνεις αυτό το κακομαθημένο εγωκεντρικό κωλόπαιδο που ήσουν; Πάντως εσύ για να τον εκδικηθείς και να του κάνεις τα μούτρα κρέας, επέλεξες να γίνεις….μια άλλη ομάδα! Φαταλιτι…..γιεεεε.

Πάμε τώρα σε πιο πρακτικά και απτά θέματα. Για να θεωρείσαι ένας αξιοπρεπής οπαδός μιας Χ ομάδας και να μπορείς να σταθείς ευπρεπώς, σε μια αναλόγου περιεχομένου συζήτηση μέχρι αναπόφευκτα να καταλήξει σε τσαμπουκά, θα πρέπει να ξέρεις τουλάχιστον αυτά. Όλη την αθλητική κυριακή απ έξω, το σκορ σε κάθε παιχνίδι τα τελευταία τριάντα χρόνια, όλα τα οικονομικά μεγέθη της ομάδας (από κόστος των μεταγραφών μέχρι το ημερομίσθιο του κηπουρού), ποιος κάνει και ποιος όχι για κάθε θέση, ποια είναι η σωστή εντεκάδα σε κάθε παιχνίδι αλλά και τι νούμερο παπούτσια φοράνε, πόσους πόντους τον έχει ο φορ, αλλά και ποιο είναι το ζώδιο του σέντερ μπάκ. Πράγματα τα οποία ομολογουμένως, δεν είναι εύκολο να μάθεις. Απαιτούν προσήλωση μελέτη και σπουδή.

Όμως ηθελημένα παραβλέπεις ότι στην ομάδα σου οι παίχτες αλλάζουν με την συχνότητα που αλλάζει το χαρτί υγείας σε επιδημία γαστρεντερίτιδας, ο προπονητής την κοπανά κατατρεγμένος κάθε φορά που η ομάδα χάνει με διαφορά τεσσάρων γκολ, ο πρόεδρος την πουλάει για πλάκα όταν ξεπλύνει το μαύρο χρήμα, ο φυσιοθεραπευτής είναι γκέι και οι μαζορέτες, (με τις οποίες αξίζει να ασχοληθείς), δεν θα σου κάτσουν ΠΟΤΕ. Τι απομένει, λοιπόν; Ένα έμβλημα, ένα όνομα και η μαλακία στο κεφάλι σου. Μαλακία η οποία είναι αρκετή για να γεμίσει τις τσέπες όλων αυτών των γυφτόσκυλων, μέχρι τα μπούνια. Παρόλα αυτά εσύ, βρίσκεις πως οι κακόμοιροι χρειάζονται την υπεράσπισή σου και σε κάθε ευκαιρία ρίχνεις και ένα μπουνοκλωτσίδι, για να υπερασπίσεις την τιμή της πολυαγαπημένης σου Λεδης Μάριον. Τι ιππότης θεέ μου!

Ή το κάνεις για να ξεσπάσεις τον ηθικά βιασμένο ψυχικό σου κόσμο, ένεκα ότι η ζωή δεν σε θέλει, ο θεός σε μισεί και η μαμά αγαπούσε τον αδερφό σου ενώ εσένα σ είχε στο φτύσιμο; Δε ξέρω μπερδεύτηκα…

Και θα μου πεις εσύ τώρα υπαναχωρώντας και βάζοντας για λίγο στον κώλο σου την οπαδική σου υπερηφάνεια, « Μα ρε συ, το ποδόσφαιρο είναι θέαμα».

Και θα σου πω εγώ, τα αρχίδια μου κουνιούνται σε ρυθμό λακουκαράτσα.

Άκου μαν. Αυτό να το καταλάβω αν παρακολουθούσες κάποια αξιόλογη ομάδα του εξωτερικού. Ομάδα που αποτελείτε από παίχτες που τριπλάρουν το τόπι όπως ο παπατζής τη τράπουλα, ζογκλάρουν το κορμί σε μεταφυσικές στάσεις και ψυχανεμίζονται τη φάση ένα τέταρτο πριν γίνει, προπονητή αρχιδάτο που στην δύσκολη στιγμή σου καταστρώνει σχεδιάρα, ικανή να μετατρέψει το μίσος βόρειας και νότιας Κορέας σε αχαλίνωτη σχιστομάτικη παρτούζα και καπάκι, με δύο αλλαγές στο κέντρο, σου βγάζει και την ευρώπη απ τη κρίση. Οκ;

Στα λεπτά που έχω κάτσει εγώ να παρακολουθήσω αγώνα σουπερ λιγκ, (πριν πέσω σε παρατεταμένο ναρκοληπτικό κόμμα), θυμάμαι ένα μάτσο αποτυχημένους παλιάτσους, άλλοι ξεπατικώνοντας κασκαντερίστικες κωλοτούμπες από ταινία τσάκι τσάν,(που δεν σ ακουμπάει καν ο άλλος, αλλά κάνεις λες και σε χτυπάνε χίλια βολτ) να προσπαθούν τεχνηέντως να αποσπάσουν κάποιο ευνοϊκό σφύριγμα από τον άρχων του αγώνα, ακόμα και αν αυτό ήταν για τη λήξη του ημιχρόνου, άλλοι να ψωλοβροντάνε δεξιά και αριστερά και άλλοι να προσπαθούν να προχωρήσουν δέκα μέτρα, πριν πατήσουν τη μπάλα και πέσουν. Φοβερή εντύπωση μου έκανε όταν κάποια στιγμή κατάφεραν να κρατήσουν τη μπάλα εντός αγώνα για πάνω από δυόμιση λεπτά. Καλά μπορεί να ήταν και δύο, μην υπερβάλω κιόλα.

Αυτό είναι το θέαμα που βλέπεις.


Άρτος και θέαμα φίλε μου σε φτηνή κινέζικη απομίμηση. Κάποτε στο Κολοσέο, τώρα πια στο γήπεδο. Ξόβεργα γνωστή εδώ και σαραντεκατό χρόνια. Αν ήμουν εσύ, το μόνο σύνθημα που θα φώναζα στο γήπεδο με όλη μου τη δύναμη, θα ήταν αυτό:


ΑΜΟΛΥΣΤΕ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ….ΑΜΟΛΥΣΤΕ ΤΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ….

και μετά θα γύριζα σπίτι να παίξω κανα ΠΡΟ!

Υ.Γ. Και ένα αφιερωμένο...
http://www.youtube.com/watch?v=luNCD1fti0A&feature=related