ΒΙΡΤΣΟΥΑΛ

Ξύπνησα με τη καρδιά στο στόμα και τον ιδρώτα να τρέχει γάργαρος στο μέτωπο… Το παθαίνω συχνά τελευταία.

Νομίζω πως όλα ξεκίνησαν μετά το ταξίδι στο σπίτι της αδελφής της κοπέλας μου στο Βόλο, όπου για τρείς μέρες εκτέθηκα σε μεγάλες δόσεις τηλεοπτικού κουτσομπολιού και ριάλιτι. Φίλε, μη γελάς, έχουν πεθάνει άνθρωποι με αυτό τον τρόπο…..

Ίσως πάλι να μη φταίει αυτό…. Ίσως…

Σηκώθηκα νωχελικά απ το κρεβάτι και πήγα προς την εξώπορτα, όπου ένας σορός από πολύχρωμους φακέλους με πληθώρα αποστολέων με περίμεναν για άλλη μια μέρα. Έσκυψα γέμισα την αγκαλιά μου από δαύτους και τους πέταξα πάνω στο τραπέζι. Έφτιαξα ένα καφέ στο πόδι και έκατσα να τους διαβάσω.
Μμμμμμμμμ για να δούμε, τράπεζα, τράπεζα, τράπεζα, κατάστημα ηλεκτρικών, είδη αδυνατίσματος, γίνε ιεχωβάς, σώσε ένα παιδί, σώσε ένα πάντα, σώσε το πλανήτη…. Πώς στον πούστο ξέρουν όλοι αυτοί που μένω; Ωπ, και ένα γράμμα κανονικό. Έλα ρε ο Παναγιώτης! Είχα καιρό να δω το Παναγιώτη πράγμα που για μια στιγμή με έκανε να νοιώσω κάπως ενοχικά. Τι γαϊδούρι που είμαι-σκέφτηκα- τόσο καιρό να μη τον πάρω ένα τηλέφωνο. Άνοιξα το γράμμα με λαχτάρα και έβγαλα το περιεχόμενο έξω. -Οι καλύτερες φωτό του 2010- Τι μαλακίες είναι αυτές; Τα βουτάω όλα νευρικά και τα πετάω στα σκουπίδια.

Και τώρα τι; Ας ασχοληθώ με το κήπο μου. Είναι κάτι που συνήθως με ηρεμεί και με χαλαρώνει. Βγήκα έξω και περπάτησα ανάμεσα στα λάχανα τα παντζάρια και τις παραπούλες… προσέχοντας να μη πατήσω καμιά απ τις κουράδες της Κλάρας, της αγελάδας που είχα αποκτήσει πρόσφατα.

Αυτή τη συνήθεια μου την κόλλησε ο Σπύρος. Το κάνει και αυτός καιρό και μου πε πως έχει πολύ πλάκα. Στην αρχή ερχόταν και αυτός και με βοηθούσε, άλλωστε που ήξερα εγώ από αγροκαλλιέργειες αλλά τώρα βέβαια είναι πολύ απασχολημένος με τη δικιά του φάρμα και έχω να τον δω καιρό.

Τα πότισα τα χάιδεψα τους χτένισα τις φυλλωσιές και τους κανάκεψα τους μίσχους. Οργάστηκα με το πόσο έχουν μεγαλώσει και έκλαψα μαζί τους…. ΣΚΑΤΑ.

Ντύθηκα και κατέβηκα στο δρόμο. Τα πράγματα εκεί φαίνονταν κάπως τεταμένα. Κάτι είχε γίνει λέει στην Ιαπωνία. Σεισμός μάλλον διότι οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες. Άλλοι λέγαν πως ήταν οκτώμισι ρίχτερ άλλοι πως ήταν επτά, άλλοι λέγαν για χιλιάδες νεκρούς και άλλοι μιλούσαν για υπερβολές. Άλλοι εκθείαζαν τις σωστές προβλέψεις του αστεροσκοπείου Αθηνών και άλλοι την ψύχραιμη αντίδραση και αυτοσυγκράτηση του εδώ και χρόνια λοβοτομημένου και ευνουχισμένου Ιαπωνικού λαού, ενώ άλλοι το σύνδεσαν με το τέλος του κόσμου και τις προφητείες του παππούλη παίσιου, τα κείμενα του νοστράδαμου και το ημερολόγιο των μάγια,τα παραμύθια του Αισώπου και τις συνταγές της θείας Λένας. Προχώρησα παρακάτω και άκουσα ένα τύπο, του οποίου κανένας δεν γνώριζε το όνομα, να λέει για μία ληστεία στα καμίνια. Καλάσνικοφ σπαστά ελληνικά κουκούλα. Πέντε πυροβολισμοί και ένας τραυματίας ενώ όλη η αστυνομία ήταν στο πόδι και τον αναζητούσε. Κάποιοι λέγαν ότι φταίνε οι μετανάστες άλλοι πως και αυτοί, είναι θύματα της κακούργας κοινωνίας….

Στο πούστο μου και μένα… Άνοιξα το βήμα μου και προσπέρασα. Θα πάω στο Γιάννη να πούμε καμιά κουβέντα. Στο δρόμο βιασμοί, κλοπές, πόλεμοι, τυφώνες και αν και όλα αυτά ακούγονταν κάπως τρομακτικά, για κάποιο λόγο εμένα πια δεν μου έκαναν καμιά εντύπωση.

-Γιάννη. Τι λέει ρε συ;
-Καλά μωρέ. Τώρα ξύπνησα και είμαι ψιλόκομμάτια.
-Τι έκανες ρε χθές;

Τα μάτια του άστραψαν και ξαφνικά σαν να είχε πιεί τριανταεπτά εσπρέσο, άρχισε.

-Μαλάκα, βγήκα με κάτι μουνιά τι να σου λέω. Ρε τις ξέρεις, πηγαίναμε μαζί σχολείο. Ναι ρε, τώρα έχουν γίνει τρελά μωρά. Το κανόνισε η Στέλλα. Θυμάσαι που σου λεγα ότι μιλάγαμε που και που; Α κάτσε κάτσε. Περίμενε να δείς. Όχι κοίτα ρε και πες μου…

Και βγάζει ένα πάκο φωτογραφίες και αρχίζει να τις ανεμίζει στην μούρη μου.

-Να εδώ μιλάμε και εδώ πάμε στο μαγαζί. Εδώ γελάμε και εδώ χορεύουμε, εδώ χορεύουμε και δω γελάμε, εδώ γελάμε και δω γελάμε, εδώ πίνουμε και εδώ χορεύουμε, εδώ αγκαλιαζόμαστε και παίρνουμε πόζα στο φακό, εδώ πίνουμε, εδώ δείχνω στους άλλους το κώλο μου…..

Αυτή η φάση συνεχίστηκε για κανά δεκάλεπτο ώσπου..

-Ρε συ Γιάννη μόλις θυμήθηκα ότι έχω μια δουλίτσα, τα λέμε μετά…

Μπήκα στο αυτοκίνητο και πάτησα τέρμα γκάζι. Ο ήχος από τα λάστιχα που στριγκλίζουν οικείος και ο δρόμος γνωστός. Δεξιά κλειστή στροφή, αριστερή φουρκέτα, λακούβα στα αριστερά, ευθεία. Πήγαινα με κάπου διακόσια χιλιόμετρα την ώρα, όταν τράβηξα το όπλο και άρχισα να πυροβολώ. Μπαμ πρώτη βολή στο στόχο-χα γαμημένοι εξωγήινοι- μπαμ δεύτερη το ίδιο- που νομίζεται θα καταλάβετε το πλανήτη-μπαμ μπαμ μπαμ, τρίτη τέταρτη πέμπτη-όχι όσο είμαι εγώ εδώ για να σας σταματήσω-Μ Π Α Μ. Μια κολώνα σταμάτησε την υπεροπτικά ξέφρενη πορεία μου και αφού η πόρτα του πορτπαγκάζ ακουμπούσε το ψυγείο δεν γινόταν να συνεχίσω… Πήρα τον Τάσο..

-Έλα ρε.
-Έλα.
-Τι λέει;
-Καλά.
-Θες να τα πούμε;
-Μπα… άσε ρε μια άλλη φορά..ίσως.
-Τι έγινε ρε Τάσο; Όλα καλά;
-Ναι ρε καλά…
-Σίγουρα ρε;
-……..

Ο Τάσος είχε κάποια προβλήματα τελευταία. Μου είχε μιλήσει για αυτό πριν κανά χρόνο αλλά δεν το πήρα τότε στα σοβαρά. Κάτι για προστασίες, κάτι για πόλεμο με συμμορίες, κάτι για τη μαφία… ακόμα δεν έχω καταλάβει ακριβώς… Πλέον είχε μπλέξει για τα καλά. Δε μιλούσε πολύ και πολλές φορές τον έπιανες να κοιτάει το τοίχο για ώρες και να μονολογεί. Είχε γίνει άλλος, ούτε η μάνα του δεν τον έβλεπε πια. Α ρε Τάσο!!!

Πήγα στο καφενείο. Τα παιδιά το είχαν ήδη στρώσει έτσι και γώ μπήκα στο ψητό αμέσως, τρία καρό, ρήγας σπαθί, οκτώ κούπα. Φλός χρώμα πάσο. Στην αρχή έπαιζα περιστασιακά, για πλάκα, έτσι για το καλό και για να κάνω παρέα στα παιδιά, όμως τώρα είχα δαγκώσει τη λαμαρίνα για τα καλά και έσπρωχνα κανονικά λεφτά.

-Τα βλέπω…μπα..
-Τα βλέπω…μπα..
-Τα βλέπω…..

Και κει που σιγά σιγά άρχιζα να μη τα βλέπω, γιατί τα λεφτά είχαν γίνει καπνός, ένα δάκτυλο χτύπησε τρείς απανωτές φορές τον ώμο μου. Γύρισα νωχελικά το βλέμμα και είδα. Ναι είδα. Μια εικοσιδιάχρονη δίμετρη ημίγυμνη ξανθιά με προσκαλούσε να κάνουμε παρέα. Μου είπε πως ένοιωθε πολύ μόνη και έρημη σαν τη καλαμιά στο κάμπο και ήθελε να κάνουμε λίγη παρεούλα αυτή εγώ και άλλες δύο φίλες της. Όλες από την Αθήνα. Ναι παρεούλα μαλάκα. Μπα είχα σχέση και αφού τα λεφτά μου είχαν φτάσει στο ναδίρ, τα μάζεψα και έκανα να φύγω. Κοντοστάθηκα στη πόρτα και χαιρέτησα τα παιδιά καθώς και τη Φαίη και τη Γιούλα ενώ αυτές χωρίς να μου δώσουν σημασία συνέχισαν να χαϊδεύουν τα τουρλοτά βυζιά τους.

Βγαίνοντας κοίταξα το σήμα στη γωνιά του δρόμου. Μόνο δύο γραμμές. Πφφφ θα αργήσω να γυρίσω σπίτι-σκέφτηκα. Ξεκίνησα να κάνω ένα βήμα μα κάτι με κρατούσε στο ίδιο σημείο. Με δυσκολία επιχείρησα να κάνω δεύτερο αλλά και πάλι τίποτα. Έκανα να τρέξω… τίποτα. Είχα κολλήσει μπροστά στη πόρτα του καφενείου δύο κλίκ μακριά από το σπίτι.
Και όμως έπρεπε να πάω. Ποιος ξέρει. Είχα φύγει πολύ ώρα και ίσως κάποιος να με ζητούσε ή ακόμα χειρότερα να με χρειαζόταν. Ίσως να είχε μπει κάποιος κρυφά και να χε γράψει τους τοίχους όλο παπαριές. Και ενώ σκεφτόμουν αυτά μια γνώριμη φωνή από τον ουρανό ακούστηκε. –KONTOGE-. Δεν έδωσα σημασία είχα το δικό μου πρόβλημα να ασχοληθώ.-KONTOGE- και κείνη την ώρα κάτι με έκανε να ξεκολλήσω και τσούπ σπίτι. Όλα καλά. Άκου να δείς στο χαλάκι της πόρτας, μαύροι τοίχοι και παντού σκόρπια κάτι άσπρα μπλιμπλιμπλίκια. Αχ τίποτα σα το σπίτι σου!

-KONTOGE-

Η φωνή απ τον ουρανό πάλι με φώναζε. Έκανα να σηκώσω το κεφάλι αλλά ένας τρομερός πόνος χτύπησε το σβέρκο μου. Το κεφάλι άρχισε να σηκώνεται αργά αργά κάνοντας έναν ήχο, όπως μια μουχλιασμένη ξύλινη πόρτα που ανοίγει μετά από αιώνες. Παράλληλα σήκωσα τα μάτια και για πέντε δεύτερα στραβώθηκα από το εκτυφλωτικό φώς, ενώ μια οικεία φιγούρα άρχισε να αχνοφαίνεται.

-KONTOGE πάλι στο ίντερνετ είσαι;
-Αγάπη μου, να δυο λεπτάκια μπήκα να ψάξω για καμιά δουλειά.